Último día en Lime House.

¡HOLAAAA HOLAAA! ¿Cómo estáis, familiaaaa? 🌞🌞

Nosotros estamos FANTÁSTICOS, ¡aunque hoy es nuestro último día en Lime House! 😢 ¡NOOOO! Nos queremos quedar FOREVER, pero vamos, ¡nada de caras largas! ¡Vamos a celebrarlo todo lo que hemos vivido juntos que es lo que más nos encanta! 😍 ¿Sabéis qué? ¡El martes fue un día increíble! Empezamos con nuestras clases, como siempre, pero ¡BUUUM! Algunos hicieron gimnasia y otros cocina… ¡Y VAYA, ya sabéis que estamos hechos unos chefazos! 👨‍🍳

¡Pero LO MEJOR es que después nos comemos todo lo que preparamos! Y cuando digo TODO, ¡ES TODO! 😂 Tanto que ni nuestro monitor pudo sacar una sola foto, ¡porque nos lo zampamos todo en un abrir y cerrar de ojos! Jajaja, menos nuestro querido Leo, que… bueno… 😬 ¡el chef se confundió y le echó sal a las crepes en lugar de azúcar! Así que, digamos que su postre fue… ¡interesante! 🤣🤣

¡Os dejo una fotito por aquí para que veáis la magia! Jajajaja 😜

El Chef Leo, descubriendo nuevas fronteras culinarias con su crepe a la sal.

 

¡Y hablando de cosas aún MÁS interesantes! 🥳 Todos los días tenemos actividades geniales, pero lo de HOY fue otro nivel, ¡una actividad sorpresa que nos dejó boquiabiertos! ¡Fuimos a los BOLOS! 🎳 ¡MADRE MÍA, MARIBEL, QUÉ PASADAAA! 😱✨ ¡La emoción era real y ni te cuento la competitividad!

¡El Team Deditos ataca de nuevo con su pose más icónica! Esta vez con una variación innovadora: la legendaria “Rub the Kiwi Pose*”😎👊

⚠️ Disclaimer: El ‘kiwi’ no pretende ser despectivo en absoluto. Es simplemente el nombre cariñoso que los chicos han dado al nuevo peinado de Brais.

¡Lucía, Celia, Michelle, Carolina, Rebeca y Eva brillando como verdaderas estrellas en los bolos!

Y aquí tenéis la prueba de que lo nunca visto ha sucedido: ¡Nico ha posado como modelo de forma VOLUNTARIA! 😱📸 ¡Gracias, Nico, por regalarnos este increíble recuerdo y por demostrar que todos llevamos un modelo interior dentro! 😂

✨ Dicho esto, ¡aprecien la siguiente foto y lo bonita que es! ✨

Nico, Noa, Iván, Carme y María, ¡slaying como siempre!

¡El Team Modelo representando a lo grande! Versace, ¡ya estás tardando en contactarlos!

Raul Salvi, Ían, Mafalda, Clara, Raúl y Yeray

 

¡Y ahora, queridos amigos, es hora de empacar las maletas! Hoy será un día de organización y estrategia digna de un campeonato mundial, ¡porque la misión es no superar los 20 kg de la compañía! 😅

Primero, tenemos que enfrentarnos a ese monstruo conocido como “el equipaje”. ¿Quién se ha llevado la mitad de la tienda de campaña en su maleta? ¡TODOS NOSOTROS! 🤔 En fin, después de lidiar con el rompecabezas de las maletas, llega el momento más emocionante de todos: ¡la entrega de certificados! 🎓 Así que, con un pie en la maleta y el otro en la graduación, ¡vamos a hacer que este día sea inolvidable!

¡Hasta el siguiente post!

Tunbridge Wells 2024 – Kent College. 1 y 2/10. Vibras otoñales.

¡Hola holaa! ¿Cómo va todo por Vigo? Por Tunbridge ya os digo que muy bien 🙂 Estos dos días han sido más relajados, de vuelta a la rutina después del finde de viajeras.

Las clases transcurrieron con normalidad, pero hay cosas de la organización de este colegio que no dejan de sorprendernos. Por ejemplo, los horarios de clase y las asignaturas que tenemos cada semana son rotativas, hay dos calendarios diferentes, por lo que las asignaturas que tenemos esta semana no son las mismas que la semana pasada. En la entrada del Boarding house hay un corcho con toda esta información, y un recordatorio de que semana toca, para evitar confusiones :p

Junto a este corcho también encontramos una pizarrita con los días del mes y unos nombres apuntados… Las responsables de limpiar la cocina cada día. En la casa tenemos dos cocinas pequeñas, donde podemos preparar snacks cuando queramos por si nos entra el hambre después de la cena de las 18:00, como siempre pasa jaja. La tarea de las personas encargadas de su limpieza es poner a funcionar el lavavajillas y pasar un paño a la encimera. La semana pasada nos libramos de esto pero ahora ya somos como cualquier otras internas y ocuparnos de esto mejora la convivencia con el resto de estudiantes no-viguesas 🙂

Y no vale escaquearse, porque te vuelven a apuntar! (ejem ejem Nathalia y Marta ejem ejem…jajaja)

 

El lunes por la tarde, después de la cena, tuvimos una actividad muy divertida: un concurso de decorar galletas!! Como ya empieza octubre y aquí en Inglaterra Halloween es una fiesta grande, se propuso una temática spooky: monstruos, calabazas, arañas… Cualquier cosa espeluznante! Aunque también se dejó libertad creativa para realizar cualquier diseño que nuestras maestras reposteras quisieran hacer.

Trabajamos todas en amor y compañía para crear las galletas más bonitas y apetitosas (o no tanto para las que siguieran la temática de Halloween…). Lo que utilizamos para decorar fue icing de diferentes colores (una mezcla de azúcar glass y agua hirviendo con colorante alimenticio). Nos enseñaron a hacer una mini manga pastelera con papel de horno, para conseguir trazos precisos.

Atentísimas a como se dobla el papel correctamente

Peeero al final acabamos decorando a brocha gorda, directamente con la cuchara. Aunque también nos pusimos creativas para encontrar nuevos utensilios de decoración, y algunas emplearon un tenedor para crear nuevas texturas.

Noa en plena producción, se vino arriba!

Con las manos en la masa 😉

Dije antes que esto era un concurso, verdad? Pues bueno, para nuestras chicas pudo más el hambre que el espíritu competitivo, ya que algunas galletas no duraron ni para la foto! Estas son algunas de las obras de arte que pude retratar antes de ser digeridas:

Las galletas monísimas de Carmen e Inés, que no querían salir en la foto…

Las artistazas Martina y Lucía!!

El chulísimo delfín de Clara, aún en proceso

Segunda obra de Carmen, que precisión!

Estas de Carlota y Laura, impresionantes!

Daniela, Laura, Victoria y Nathalia con sus creaciones 🙂

Los martes siempre tiene lugar una reunión de internas, donde Mrs Silve comenta la semana, aprovecha para dar recados y recibir feedback de las estudiantes. También tuvimos tiempo libre que cada una empleó como más quiso. Algunas hicieron una escapada a la clase de música, donde tienen muchísimos instrumentos que pudieron tocar para hacer un pequeño concierto! Otras fueron a los columpios que hay en el parque, donde Marta consiguió superar su miedo a base de terapia de choque! Literalmente, ya que el primer día que fue, se cayó de uno, y puede que esté grabado en vídeo… jajaja

Yo, los días que no llueva recomiendo salir a dar un paseo, porque no sabéis que me pasó el sábado por la mañana que di una vuelta por los patios del cole… vi un bebé ciervo!! Al parecer hay muchos por esta zona, realmente te das cuenta que sí que estamos en mitad del bosque…

Hoy, miércoles, nos espera una nueva salida al supermercado! Creo que las chicas ya tienen planeadas sus compras y han hecho algún bote para comprar y compartir comida en las habitaciones estos días jiji.

La verdad es que ya estamos más que hechas a nuestra vida aquí. Uno de mis momentos favoritos del día es cuando nos reunimos en la sala común por la noche y simplemente pasamos tiempo juntas, algunas haciendo el puzzle, otras charlando, tomando cereales, viendo una película, socializando con otras estudiantes, aprendiendo chino… Son chicas muy especiales y no sabéis cuantas profesoras me han comentado lo buenas que son y que están encantadas con ellas! Yo también, por supuesto <3

¡Hasta el viernes, familias!

Eastbourne – 30 September – Here we go!

Hello everybody!

Como xa sabemos oficialmente atopámos en terras inglesas, nos nosos novos fogares en Eastbourne.

Comentar que o blog ademáis de ser unha ferramenta para saber as nais e o pais do que están a desfrutar as rapazas e os rapaces desta experiencia, é un medio marabilloso de releer este blog dentro de 5 anos, 10 anos e/ou cando veñan os bisnetos de PILI ao programa (con outro padriño ou madriña que este non vai a durar toda a vida).

Falando do padriño Abel no aeroporto de Peinador apareceu para facerse a foto cós 5 grupos que saimos no día de onte, algunha deste grupo procurou achegarse a el na foto pero por algunha razón esa posición estaba solicitada. A realidade foi Abel que deixou que se colocaran todos os estudantes e colocouse el no centro (estou seguro que xa o tiña máis que preparado!)

 

Pero para fotos a foto xeral das rapazas e rapaces, todo un clásico no álbum de fotos, a foto de despedida para facer o contraste á volta por saber se en tres semanas perden cor na pel e/ou se os sudadoiros quedan máis frouxos.

 

 

Iso sí a foto máis importante de todas nais, pais, fillas e fillos xuntos. A separación de dúas xeracións por tres semanas, a independencia das rapazas e os rapaces!!!, a liberdade das nais e pais!!!

As incidencias comúns de todas as viaxes do PILI de rematar a maleta pola mañá, chegar con tempo ao aeroporto, coñecer ao monitor, despedirse da familia, e nesta viaxe sair con algo de retraso sobre a hora prevista queda en nada unha vez no aire.

Despois de dúas horas de vó aterrizamos na illa británica, no aeroporto de Stansted. Tocaba pasar control de pasaportes, recoller as maletas, e coller o bus que nos trouxo ao punto de encontro cás familias en Eastbourne. Hora de chegada antes do previsto, ás 20.20h hora local, o sea igual que nas Canarias, salvo o bo tempo.

servizo de descarga de maletas

Eva e Laura entrando no seu novo fogar

Cada quen cá súa nova familia e a desfrutar da indepenencia paterna, as ceas cedo, os desaiunos británicos, escaleiras estreitas, moquetas na casa… e a durmir. Light off.

 

Hello everybody!!

Como ya sabemos oficialmente nos encontramos en Tierra inglesas, en nuestros nuevos hogares en Eastbourne.

Comentar que el blog además de ser una herramienta para saber las madres y los padres de lo que están disfrutando las chicas y los chicas de esta experiencia, es un medio maravilloso de releer este blog dentro de 5 años, 10 años y/o cuando vengan los bisnietos de PILI al programa (con otro padrón o madrina que este no va a durar toda la vida).

Hablando del padrino Abel en el aeropuerto de Peinador apareció para hacerse la foto con los 5 grupos que salimos en el día de ayer, alguna de este grupo procuró acercarse a él en la foto pero por alguna razón esa posición estaba solicitada. La realidad fue Abel que dejó que se colocasen todos los estudiantes y colocarse en el centro (estoy seguro que lo tenía mas que preparado!)

Pero para fotos la foto general de las chicas y los chicos, todo un clásico en el álbum de fotos, la foto de despedida para hacer la foto de contraste a la vuelta por saber si en tres semanas pierden color de piel y/o si las sudaderas quedan más flojas.

Eso sí la foto más importante de todas madres, padres, hijas e hijos juntos. La separación de dos generaciones por tres semanas, la independencia de las chicas y los chicos!!!, la libertad de padres y madres!!!

Las incidencias comunes de todas las viajes del PILI de acabar la maleta por la mañana, llegar con tiempo al aereopuerto, conocer al monitor, despedirse de la familia y en este viaje salir con algo de retraso sobre la hora prevista queda en nada una vez en el aire.

Después de dos horas de vuelo aterrizamos en la isla británica, en el aeropuerto de Stansted. Tocaba pasar control de pasaportes, recoger maletas, y coger el bus que nos trajo al punto de encuentro con las familias en Eastbourne. Hora de llegada antes de lo previsto a las 20.20h hora local o sea igual que en las Canarias, salvo el buen tiempo.

Cada quien con su nueva familia y a disfrutar de la independencia paterna, las cenas tempranos, los desayunos británicos, escaleras estrechas, maquetas en la casa… y a dormir. Light off.

Time to go to… Swords! 🇮🇪

Boas a todos e todas! Xa tedes as maletas feitas?

Chámome Gabriela, pero poderedes chamarme Gabi. Serei quen vos acompañe nesta viaxe, pero antes de vernos ‘face to face’ mañá queríame presentar para que coñezades un pouquiño de min.

Nacín en Stuttgar (Alemaña) e son a irmá maior que decidiu estudiar artes xa cando tiña 5 anos, así que poderédesme preguntar cousiñas relacionadas co arte nas visitas que fagamos. Tamén son monitora de tempo libre e monitora ambiental. Ademais falo inglés, alemán e galego. Estou dubidando comezar a estudar entre portugués ou italiano.

Apaixónanme os deportes, son monitora de escalada e actividades náuticas como: surf, bodyboard, kaiak, paddle surf, … Certamente son máis pokemon auga que outra cousa.

O fan que son dos chistes malos, xa o descubriredes na viaxe.

Recórdovos levar algo para xantar no aeroporto/avión e para cear xa que chegaremos tarde. Non vos olvidedes da documentación (tarxeta europea sanitaria, permiso paterno e pasaporte) e o adaptador. E por último, deixade os nervios na casa!

See you!

Shebbear College – Devon / 02.10.2024 – Presentación Monitor

¡Hola familias!

Mi nombre es Pablo y voy a ser el monitor en el destino de Shebbear College – Devon.

Actualmente, he finalizado mis estudios del Máster de Animación 3D para Cine, mientras lo compaginaba trabajando de monitor. A lo largo de mi vida he podido participar en varios programas de inmersión lingüística como alumno y desde hace ya varios años, he tenido la oportunidad de poder hacerlo también como monitor! Concretamente, este será mi quinto grupo del Pili Vigo!

Nada más por mi parte, recordad traer las autorizaciones, pasaportes y muuuchas ganas de pasarlo genial! Nos vemos mañana en el Estación de Autobuses antigua de Vigo a las 16:30h aproximadamente, esto empieza ya!!

¡Hasta mañana!

DERRY – Viaje a Belfast y comienza la última semana

¡Hola a todos!

Hoy narramos lo que ha sido el fin de semana y el comienzo de la que será la última. El tiempo pasa realmente rápido, parece que fue ayer cuando acabábamos de llegar y ya vamos a afrontar la última semana.

El sábado aprovechamos para descansar un poco de la dinámica de clases y actividades al no tener que madrugar. También aprovechan algunos para disfrutar de un buen rato en la bolera, donde hay recreativos e incluso fotomatones. También aprovechan para disfrutar de otros manjares como los kebab. Incluso una partida de laser tag. Luego volvemos a casa para coger fuerzas, pues mañana tendremos que madrugar para dirigirnos a Belfast, capital de Irlanda del Norte, donde tendrá lugar nuestra segunda excursión.

 

           

 

El domingo comienza dándonos una tregua en cuanto a la lluvia, lo cual se agradece. Nos reunimos en el Guildhall como es habitual a las 9:15, donde nos espera Aoibheann, que nos acompañará hoy en en la excursión. Subimos al bus y tomamos rumbo a Belfast, así que nos relajamos un poco durante los próximos 90 minutos.

Entrando al museo de Úlster.

Atravesamos el centro de la ciudad y nos dirigimos a nuestro destino de esta mañana: el Museo de Úlster, situado junto al jardín botánico. El museo fue fundado en 1829 por la Sociedad de Historia Natural de Belfast y sus exhibiciones comenzaron en 1833. En 1962 cambió su nombre al actual y obtuvo la condición de museo nacional, el nombre hace honor a Úlster que es una de las cuatro provincias históricas de Irlanda. El museo tiene una no desdeñable colección de arte moderno proveniente de artistas de esta región. El museo también expone un recorrido a través del tiempo de la historia de Irlanda.

Desde restos arqueológicos, como los únicos fragmentos de dinosaurio encontrados en la isla, un fragmento de fémur de un Scelidosaurio y otro de una tibia de un dinosaurio similar al Sarcosaurio. Continuando con restos de diversos animales que han sufrido un proceso de taxidermización, desde pequeños mamíferos, osos e incluso aves. También podemos ver lo que fue el ciervo gigante o alce irlandés. Si avanzamos hasta la época de los antiguos egipcios podremos ver los restos de Takabuti, una mujer egipcia de la nobleza que vivió durante la vigesimoquinta dinastía y que tenía entre veinte y treinta años cuando fue apuñalada. Fue embalsamada y enterrada en Tebas. Como curiosidad cabe destacar que tenía un incisivo inferior adicional, para un total de 33 dientes, algo que es bastante raro.

Al llegar al siglo XVI podemos ver una sección que habla del hundimiento de la Girona, del que ya hablamos en a excursión de la Calzada de los Gigantes.

Terminamos la visita y echamos un vistazo a la tienda de regalos. Subimos al bus y nos acerca hasta el centro,  durante el breve trayecto podemos ver la Queen’s University. Llegamos al ayuntamiento de Belfast, que será nuestro punto de encuentro antes de marchar. El imponente edificio data de 1906 y es de estilo neobarroco, sustituyendo al antiguo ayuntamiento.

En los jardines del ayuntamiento de Belfast.

Disponemos de un par de horas para curiosear el centro y ver algunas tiendas, ya que es la hora de comer. Después volvemos a reunirnos delante del ayuntamiento para coger nuestro autobús de vuelta a casa y así descansar un poco para afrontar la que será nuestra última semana de clases.

El lunes comienza de nuevo con lluvia, algo que ya no nos sorprende. Comenzamos las clases y al terminar nos reunimos como siempre en el Guildhall  para comenzar nuestra actividad de hoy, meet the locals. En ella tendremos que preguntarle a gente local sobre cosas concretas de la ciudad para que nos ayuden a resolver las cuestiones, de esta manera pondremos a prueba nuestras habilidades lingüítiscas y así también cogemos más confianza.

 

Cuando  se acaba el tiempo vemos nuestros resultados y nos despedimos hasta el próximo día.

Dublín- Senderismo en Glendalough, piscina y turismo en Clondalkin

Buenos días, familias!

Empieza nuestra última semana, aquí en Dublín. Pero sin olvidar el estupendo fin de semana que pasamos. El domingo nos recogió un autobús privado para ir a Glendalough, una zona cerca de Dublín entre lagos y rodeado de montañas y bosques.

Hicimos una ruta de senderismo que habían preparado nuestros guías y disfrutamos de aire puro y vistas espectaculares. Cuando hicimos la parada para comer nuestra organizadora, Donna, había encargado una tarta de cumpleaños para nuestra Eva que cumplía justo ese día 15 años!! Empezamos a cantarle ‘Happy birthday’ y se unió todos los irlandeses que estaban en la zona del merendero. También hubo entrega de regalos y seguro que Eva nunca olvidará este día!

El domingo tuvimos tiempo libre y, como llovía, muchos aprovechamos para pasar tiempo con nuestros host o ir al centro comercial vecino para comprar algunos recuerdos.

El lunes volvimos al colegio por la mañana y los alumnos que teníamos clase de cocina preparamos una tortilla española!

Por la tarde teníamos una horita de piscina en el centro deportivo de Clondalkin, parroquia vecina de Luca, donde está nuestro colegio. Después de una relajante sesión de natación, que nos sentó como ir a un SPA, aprovechamos para visitar el centro de Clondalkin, que cuenta con la única torre redonda completamente intacta en toda Irlanda. También visitamos el centro de interpretación de dicha torre donde pudimos aprender con el material interactivo que allí había.

Después fuimos a merendar aprovechando que allí al lado teníamos un McDonald’s y desde allí cogimos nuestros buses a casa.

Qué rápido pasa el tiempo! Nos vemos en menos de una semana, familia!

Hasta la próxima entrada

Primeros días: 28/9 Salida de Vigo, 29/9 Bristol y comienzo de clases 30/9

¡Hola a todos! ⭐

¿Cómo estáis por España? Nosotros por aquí ya bastante adaptados a nuestro nuevo entorno. El primer día, después de despedirnos en el aeropuerto nos encontramos alguna celebridad por sorpresa, y nos dirigimos hacia la puerta de embarque, y sin mucho tiempo para pensárselo, comenzamos la aventura. El vuelo fue muy tranquilo e incluso los que volaban por primera vez se mantuvieron relajados y como si nada 😉 Una vez en Londres pasamos inmigración y, aunque alguna maleta llego algo tarde, todo fue sobre la marcha. A la salida ya estaba Cristina, nuestra responsable en destino, esperándonos, para dirigirnos hacia el autobús destino Winscombe. Let´s start the journey! Estuvimos bastante animados las primeras horas, conociéndonos, haciéndonos preguntas pero después de la parada a medio camino, ya la energía bajo un poquito. Llegamos sobre la 1 de la mañana, allí estaban Amandine y James, directores de los boarding houses de chicas y chicos respectivamente esperándonos para llevarnos a nuestras habitaciones y…a dormir!

El domingo fue día de excursión pero antes…brunch! Al llegar al comedor nos quedamos con la cara de: WOW! Teníamos zumos, fruta, salchichas, bacon, croissabts, tortitas, tortilla… vamos, de todo un poco! Nada más terminar nos vinieron a recoger para ir a Bristol. Después de 30 minutos de trayecto descubrimos que nuestra monitora sería nuestra guía turística 😉 Visitamos un centro comercial enorme, Cabot Circus, paseamos por sus calles, un poquito de shopping, coffee break, y dimos un buen paseo hasta el puerto pasando por alguna tienda, el callejón navideño Christmas steps y la catedral de Bristol donde nos hicimos una súper foto saltando y vídeo del making of (que algunos pensaron que era solo foto, jejeje) Algunos se quejaban un poco de las fotos pero la monitora las hizo igualmente 😜. Nos vinieron a recoger sobre las 16h porque la cena era a las 17:30. La verdad, algunos no teníamos mucha hambre pero poco a poco nos iremos acostumbrando al horario English. Después de la cena tenemos tiempo libre de 19h a 21:30, además podemos hacer visitas así que decidimos visitar la boarding house de los chicos que es súper chula, con zonas amplias con sofás y otras zona de juegos con futbolín y billares. Allí estuvimos un buen rato charlando y jugando a videojuegos. Algunas decidimos dar una vuelta para explorar la escuela por nuestra cuenta.

Hoy, lunes, comenzamos la semana oficial de clases. Nos sentíamos motivados y contentos, aunque nerviosos porque son muchas cosas a recordar y sobre todo, en un ambiente todavía desconocido. Ha sido intenso pero no nos olvidemos que los comienzos son siempre más duros! Después de desayunar nos reunimos en la Old Library con Lisa y Sarah, del equipo de la escuela, junto con personal que no ayudaría a poner a punto nuestros iPads. La verdad, hemos tenido algún problemilla que iremos solucionando. Más tarde hemos elegido las últimas dos clases de las tardes, donde podemos optar entre varias clases en la piscina, algún deporte, y arte ,entre otras, además de la opción de tener tiempo de estudio, biblioteca o quedarnos en la boarding house en uno de los dos períodos. La verdad tenemos un buen grupo con muchos talentos como el dibujo, el deporte y los idiomas entre otros. Además, también hemos  elegido las clases denominadas PASS que solo tendremos durante dos horas los jueves a la tarde a poder elegir entre Newsroom, Koreano/Gardening, Latin/Mahjong o Korean/Wellbeing and Art Walk. Después de elegir todas las clases nos enseñaron en un tour la escuela y la verdad nos pareció muy bonita con un montón de cosas pero un poquito lioso para encontrar todo al principio. Ya nos han asegurado que el encontrar todo será cuestión de un par de días hasta ubicarse. Sobre las 11 comenzamos las primeras clases de educación física donde nos mezclaron con otros estudiantes internacionales e ingleses y la verdad que dejamos el listón alto 🙂 Al finalizar fuimos a comer y terminamos el resto de clases optativas. Después de las clases de la tarde fuimos a cenar, algunos llegaron algo más tarde porque tuvieron piscina.  Por la tarde, podemos hacer visitas entre semana de 19:45 a 21:15 ya que a las 21:30 tenemos el call roll y pasan lista. Para vuestra información, el móvil lo quitan a las 10 de la noche y lo devuelven a las 8 de la mañana y lo pueden utilizar 5 minutos a las 8 de la mañana y la 1 de la tarde, para devolvérselo de nuevo después de la última clase de la tarde. Hoy fuimos de nuevo a la casa de los chicos a pasar un rato allí. El grupo promete, se llevan muy bien, con diferentes personalidades y todos muy simpáticos y amables, nos lo dicen por aquí.  😎

Hasta aquí llegamos por ahora. Seguiremos informando…We keep in touch! Un abrazo

 

 

¡De Lime House al zoo, comienza la aventura!

¡NO VAS A CREER LO QUE TENGO QUE CONTARTE!

¡VAMOS A VER! Empiezo por el principio porque esto es una locura de alegría. ¡Fuimos al zoo! Y claro, ¿quién no se pone en modo mono 🙊🙊?

¡Pero ojo! Antes de nada, ¡fotito obligatoria representando a nuestra querida Vigo con todo el flow! 📸💛

Y ahora viene lo más increíble: ¡Nos plantamos frente al SAFARI, y no era solo un zoo normal! ¡NO, NO, NO! ¡ERA UNA EXPERIENCIA INMERSIVA TOTAL! 😍✨ ¡LOS ANIMALES VIVÍAN COMÍAN Y HASTA JUGABAN CON NOSOTROS!

Tras la fotito representando a Vigo, ¡llegó el momento de lanzarnos a la aventura y disfrutar de todos los animales!  Empezamos por el criadero, donde nos encontramos con los más pequeñitos y adorables del lugar. ¡Eran como una explosión de ternura en cada rincón!

¡La verdad es que las crías eran tan diminutas que casi no se las podía ver! 😱✨ ¡Una auténtica locura! Tenías que fijarte bien porque estaban escondidas entre las hojas. ABRE BIEN LOS OJOS O TE LO PERDERÁS 👀

¡Pero es que aquí no solo hablamos de criaturas pequeñas, lo más sorprendente de todo fue ver a las jirafas! 😱🦒 ¡MADRE MÍA, QUÉ AUTÉNTICA LOCURA! Y eso que nos dijeron que estas jirafas eran jovencitas, así que, según ellos, eran “bajitas.” ¡Imagínate!

¡Es que son ENORMES! ¡Cada vez que levantaban la cabeza, parecía que estaban saludando a las nubes!

Después de disfrutar de las jirafas, ¡era hora de ir a ver a los rinocerontes! Pero, ¡espera un momento! No nos apresuremos, que siempre hay tiempo para tomar un par de fotos. ¡ SAY CHEEEESE! 📸

¡Bueno, ahora sí, ya estamos con los rinocerontes! 🦏✨ Pero, ¿por qué están tan llenos de barro? ¡Qué sucios, ¿no?! 😂 Al principio pensamos que era un poco extraño, pero nuestro monitor nos explicó que, al final, son más listos de lo que pensábamos. ¡Ojo! Resulta que el barro no solo les ayuda a mantenerse frescos, sino que también les protege de los mosquitos y el sol. ¡Cómo le saben!

 

 

Después de disfrutar de los rinocerontes, algunos nos dispersamos. El grupo de “Deditos” y Eva fueron a ver a los canguros. Aquí, mi amigo Martín estaba retando a uno de ellos, pero este pasó completamente de él. ¡Probablemente no lo vería como un contrincante digno! 😂

¡Para la próxima, si queréis, le hacemos una entrevista a Don Canguro! ¡Sería genial conocer su perspectiva sobre su día a día y su opinión sobre el retos de Martín!

¡Bueno, retar a un canguro siempre es una aventura divertidísima, como si estuviéramos buscando al próximo Muhammad Ali! 🥊😂 Pero oye, algunos preferimos algo menos combativo y más amigable. Así que decidimos inmortalizar el momento en una fotito cuando Don Canguro se nos acercó, todo curioso y tranquilo.  ¡Pero qué guapo sales, Don Canguro! Pero venga, no os pongáis celosos chicos, ¡vosotros también estáis súper monos🐵🐵!

Como bien sabemos, ¡María es nuestra fotógrafa profesional! 📸✨ No pierde ni un solo momento. Si queréis la mejor foto, ¡sabed que María always has got your back!   ¡Es una auténtica artista del instante! No hay mejor forma de asegurar que todos nuestros recuerdos sean perfectos.

¡Pero bueno, para los que no lo sabíais, María NO solo es fotógrafa, sino que también es genial frente a la cámara! Miradla aquí en esta foto grupal. COMO ENAMORAN !

¡BUENO BUENO, ¿Y A QUIÉN NO LE GUSTAN LOS CAPIBARAS? 🐾✨ ¡CAPIBARA, CAPIBARA, CAPIBARAAAA! 😄😍 Son tan adorables y llenos de personalidad que es imposible no quererlos.

¡Cómo nos gusta lo que nos encanta! 💖✨ Y aquí, ¡nos encantan los animales!

 

Michelle, la encantadora de animales

¡Aquí quiero presentaros a las 4 gemas del zoo, porque son los mejores💎!

¡Y aquí unas fotos de regalo!  ¡El Team Deditos ataca de nuevo!

Y ya para finalizar, el domingo nos fuimos a Gretna Gateway y hicimos un poco de shopping. Fue el cierre perfecto para un fin de semana lleno de aventuras y risas. Exploramos las diferentes tiendas, cada una ofreciendo algo único, ¡había de todo! ¡Era como un paraíso para los amantes de las compras!

No os cuento mucho más porque, desde Inglaterra, os llegan muchas cositas que seguro os dejarán ASOMBRADOS/AS.

Un saludo!!

Primera toma de contacto con UK <3

¡Hola, hola, familias! <3 cómo estáis? Cómo va todo por España?

Voy a proceder a contaros cómo está siendo la experiencia por ahora. Como os comenté por Whatsapp, la energía del grupo es brutal. Los chavales están conociéndose y desde el minuto uno tuvieron buena química, os aseguro que eso se nota y no sabéis lo feliz que me ha hecho que esté siendo así! Al final, las conexiones que creen y cómo se sientan en todo el proceso es determinante para que disfruten de la experiencia y puedan sacarle el máximo partido. Aprendemos divirtiéndonos (o sufriendo mucho, supongo). Cuanto mayor sea el anclaje emocional que se crea en la experiencia, mayor será el aprendizaje, más hondo calará todo lo que aprendan en estas tres semanas (y no estoy hablando solo del inglés).

Algunos de ellos no habían viajado nunca en avión, fue increíble poder vivir eso juntos. Llegamos a Stansted cansados físicamente pero emocionados por todo lo nuevo que se nos venía. Recogimos las maletas y nos metimos en el bus camino de Milton Keynes. Mientras yo iba con Franca organizando cosas para que estuviera todo claro y a punto a la hora de nuestra llegada, ellos iban en la parte de atrás del bus cantando y riendo como locos. Reconozco que me unía a ellos de vez en cuando, no me escondo. ¡Y mira que íbamos reventados! Pero la emoción supongo que nos llena de adrenalina y nos da la fuerza para seguir. Llegamos a Milton Keynes y, una vez allí, fue todo muy rápido. La mayoría de familias estaban esperándonos, en seguida cada grupo estaba con su familia camino de la que va a ser su casa durante estas tres próximas semanas.

Me dejó mucho pensando la organización por grupos. Sé que compartir espacio con otros estudiantes en sus residencias les ayudará a no sentirse solos. A la vez, también sé que eso hace que puedan usar eso como excusa para no hablar tanto con sus familias. Como todo y como siempre, dualidad. Una cosa no puede ir sin la otra. A pesar de ello ninguna de las familias ha dicho nada con respecto a esto, así que… algo estarán haciendo bien nuestros mini seres de luz (como a mí me gusta llamarles), y yo me alegro mil de que puedan sentirse acompañados. Las host families están encantadas.

El domingo por la mañana las hosts families nos llevaron a todos hasta la estación de Milton Keynes de nuevo. Esta experiencia en UK, por ahora, me está recordando a mi año de inmersión lingüística en USA. A veces se me olvida la suerte que tenemos en España de no depender del coche en muchas situaciones. Aquí dependemos de eso para movernos y estoy tremendamente agradecida a nuestras familias por llevarnos y recogernos. Intentaré que nuestros mini seres de luz también sean conscientes de esto. Conforme vamos creciendo creo que damos por hecho todo lo que nos rodea. Y a todos les está pasando eso, claro, es inevitable. Sólo cuando sales del lugar donde te has criado te das cuenta de que lo normal no existe. Que cada persona es, como decimos en España, de su padre y de su madre. Os iba a pedir disculpas por mi intensidad pero no lo voy a hacer xD Estoy aprendiendo a respetarme como soy. En vez de eso, espero que estas reflexiones viajeras que voy teniendo os resulten interesantes.

El caso es que nos encontramos en la estación de Milton Keynes y conocimos a Joe, nuestro contacto local. Él nos llevó hasta Londres en tren y, una vez allí, hicimos un tour de casi dos horas por las calles del centro (por supuesto, al final iban todos reventados jajajajajajaj ¡qué challenging age la que atraviesan vuestros hijos e hijas! Todo es un reto, vemos siempre la parte más complicada de la vida… todos hemos pasado por eso, aunque a veces se nos olvide. Solo necesitamos amor y comprensión. Una vez más, os confieso que me hace feliz estar aquí para guiarles a cambiar eso, para acompañarles en el proceso de tomar consciencia de todas las cosas positivas que tienen en sus vidas. ¡Somos unos privilegiados!

Visitamos el Soho (pasando por Chinatown), Picadilly Circus, una plaza super chula cuyo nombre no recuerdo. Allí hicimos un juego de buscar todas las estatuas posibles (¡estaban Mary Poppins y Harry Potter! ¡Mis favoritos! También estaba el de Cantando bajo la lluvia (¿Stanley Donen?) y Charles Chaplin). Por supuesto, vuestros hijos son de la Generación Z y estos artistas les quedan un poco lejos. Brutal poder explicarles algunas cosas y sacar los paralelismos entre los que fueron vuestros referentes en su momento, los míos y cuáles son los suyos. Cada uno en su época, con nuestras diferencias y abrazando el cambio generacional que, al final, es inevitable. Visitamos Westminster y el paseo hacia Buckingham palace. Paseamos viendo el London Eye y, en algún punto, disfrutamos de unas horas de tiempo libre. Sé que todos aprovecharon el tiempo haciendo lo que les apetecía. Hubo algún grupo que se fue a ver una tienda de cosas de fútbol de tres plantas. Estaban súper emocionados jajjaajjajaja Hubo otro grupo que se fue de tiendas por el Soho. Algunos compraron, otros solo miraron. Sea como fuere, volvieron todos contentos. Tuvimos tiempo incluso de parar en King’s Cross en el camino de vuelta y visitar la tienda de Harry Potter. Os reconozco que, para una friki como yo… ¡fue un momentazo!

Después de aquello llegamos a Euston Station y… pasó la vida. Hay pocas cosas que podamos controlar realmente. Nos retrasaron tres trenes distintos y tuvimos que esperar, con el cansancio de haber estado sin parar desde las 7 y media de la mañana. Al final llegamos a Milton Keynes Central (porque todo tiene solución, lo único que podemos controlar nosotros es cómo reaccionamos a los eventos que suceden) y las familias vinieron a recoger a todxs lxs chicxs. Tuvimos conversaciones muy interesantes de camino a casa en aquel tren que nos llevó hasta Milton Keynes, fuimos hablando sobre los pequeños conflictos que están surgiendo (algunos tienen miedo a las arañas que encuentran en sus casas, les cuesta levantarse tan temprano, o aún no tienen confianza en sí mismos para ir de un lado a otro). What a day!! Vaya día! No lo cambiaría por nada. Me siento muy afortunada de poder decir que esto es lo que hago profesionalmente. Gracias por darme la oportunidad de acompañar a vuestrxs hijxs en este proceso <3

Esta mañana hemos ido por primera vez al Ridgeway Center, la academia donde esta semana van a tener algunas lecciones de inglés. Tuvieron clase con Joe (el contacto local que lideró la ruta que hicimos por Londres, ¡un auténtico crack!) y con Claire, una profesora que hemos conocido hoy. Después de eso (la parte algo más aburrida para ellos, claro), Joe nos llevó hasta la parada del bus y allí, los 21 nos pusimos en marcha hasta llegar a Campbell Park. Allí hicimos una dinámica de juego durante una hora, donde los chicos tenían que hacer fotos de distintas cosas (por grupos) para ganar un premio (unas deliciosas Oreo con chocolate que no duraron ni un minuto una vez los ganadores cobraron su premio jajajajaja). Después de eso comimos y les dejamos una hora y media de tiempo libre para estar a su bola por el centro comercial. ¡Les encantó! Estoy segura de que van a querer volver. Puede que me apunte con ellos en algún rato libre que tengamos todos para que puedan disfrutar del sitio un poco más. Iremos viendo cómo lo hacemos en las siguientes semanas, de momento vamos día a día y disfrutando cada momento.

Cuando llegó la hora de irse a casa, Donna (la host mum de uno de los grupos) vino a ayudarnos para que cada estudiante se subiera en el bus correcto para llegar a casa. Una vez más, la vida. Un par de estudiantes cogieron el bus en dirección contraria durante 15 minutos. Al final, como todo tiene solución menos la muerte, todos (incluidas las estudiantes perdidas) llegaron a casa sanos y salvos. Una vez más, what a day!!! La vida es maravillosa.

Siempre hay cosas que van acorde a lo que planeamos y otras que no. Pero lo importante es cómo nos enfrentamos a todo lo que viene. Puedo aseguraros que todos y cada uno de los chavales de este grupo son personas inteligentes y resolutivas, estoy muy impresionada y muy agradecida de estar aquí compartiendo con ellas esta experiencia. Mañana volvemos a la academia por la mañana y tenemos tarde de cine. Os iré contando, aunque entiendo que ya estáis hablando con ellos y estáis al día de lo que va pasando.

Para terminar por hoy, quiero agradeceros una vez más vuestra confianza en todas las personas involucradas en este viaje (profesores, monitores, coordinadores, hosts y vuestrxs propixs hijxs). Toda esta experiencia, tan importante para ellxs, solo empieza a ser posible gracias a vosotrxs. Gracias, de corazón, por eso.

Me emociono escribiendo esto, soy una persona sensitiva, no puedo evitarlo.
Pero oye, deseo que nos emocionemos siempre. Significa que nos importa.
El sábado que nos toque despedirnos vamos a llorar mucho jajajajajajaja
Blessed. Bendecidos. Que sea así siempre.
Amor para todxs desde Milton Keynes.

PS. Si tenéis alguna duda, ya sabéis que podéis poneros en contacto conmigo y os responderé en cuanto me sea posible. Espero que estéis teniendo una maravillosa semana 🙂 ¡os escribo de nuevo en dos días!

PS2. Disculpad que no os adjunte imágenes en este post, os las mandaré por Whatsapp. No consigo que vaya bien la wifi y estoy publicando esto con mis propios datos. ¡Gracias por comprenderlo!