Volta a casa :( (Peterborough)

Esperaba que non chegara nunca o día no que rivera que escribir este blog, pero aquí está. Tras 21 días en Reino Unido, na cidade de Peterborough, chega o fin.

Ás seis e media da mañá estábamos subido todos ao bus que nos levaría dende QueensGate Bus Station en Peterborough ata o aeroporto de Gatwick, onde no esperaba o avión de volta a España.

Vaia día!! Qué foi o que non pasou??

Primeiro o bus deixounos na terminal que non era, así que tivemos que colar un metro que ten o aeroporto para cambiar de terminal. Unha vez alí, pesamos as maletas e algún levou un susto, xa que ou estaba moi preto do límite permitido o nel exatamente.

Facturamos o máis rápido posible e marchamos para facer o control de seguridade. Non sei cantos litros de auga beberon para poder pasar unha botella, algún trato de pasar un envase de medio quilo e otros non sabían o que tiñan que sacar de maleta ou non a pesar de berralo por toda a cola.

Ademáis, a cara de mono de algún debía ser moi mala porque todos os rexistros aleatorios tocáronos a nos.

Cando todos recuperamos as nosas pertenzas, cruzamos para buscar a porta de embarque, pero tardaba aún bastante en dar a información, así que tiveron algo de tempo para ir almorzar, comprar comida para á viaxe ou facer compras.

A pesar de todo este tempo, aínda sentámonos a esperar un rato máis.

Cando os outros grupos do pili e nos nos xuntamos, marchamos á porta de embarque. Subimos ao avión, contamos que estabamos todos e respiramos por primeira vez.

En canto despegamos, o pensamento de: “Uf, mitade de camiño! vamos! que pode sair mal?” Pois todo, por suposto.

Aterrizamos con retraso. Tivemos que cambiar de terminal. Un nene perdeu o pasaporte. Facemos control de seguridade outra vez. Outra vez controis aleatorios. Control de pasaportes. O reloxo aproximábase feroz á hora de despegue e nos seguimos con medio corto dentro de España e medio nun limbo.

Quedamos as monitoras de últimas para asegurarnos de que todos os netos pasasen o os outros monitores ían axudando ao nosso grupo a chegar á porta de embarque.

Corremos por todo o aeroporto buscando a porta. Pasaporte collido cos dentes e levando a maleta do revés só con tal de chegar a tempo. Polo pelo dun calvo que nos quedamos en terra pero por sorte non foi así. Contaríamos cabezas como 400 veces, pero alí estaban as 25.

Volvo a pensar: “Uf, menos mal. Foi unha das peores cousas pero xa está. Xa estamos despegando para Vigo. Listo!!” De novo, estaba equivocada. Ao mellor debería deixar de pensar tanto.

Saímos con algo de retraso de novo. Os nenos agobiados. Nos tamén. A tripulación tamén.

Aterrizamos e aplauden con tanta forza da alegría de chegar a casa que non sei como ninguém ten un burato na man.

Momento de recolher as maletas. Ups, vaia, parece que tardan moito en chegar. Qué está pasando? AS MALETAS QUEDARON EN BARCELONA!!!!!

Os neons agobiadísimos, empezan a caer lágrimas, tanto polas maletas, como por ver á familia e amigos como mola despedida da familia que crearon durante estas tres semanas, e como non, eu tamén estaba a chorar.

Mentres os padres estaban expectantes esperando polos nenos, estes estaban a facer unha reclamación polo maleta, pensando en como quedaran nun segundo sen toda a súa ropa e cousas que facturaran.

Aproveitamos ese tempo para facer unha breve e cutre despedida onde, a pesar de estar cheos ata as cellas de alegría por voltar a casa, ver á familia e comer unhas croquetas e tortilla, as despedidas nunca forno fáciles, pero bueno, rirse un pouco da monitora que chora cada cinco minutos foi as cousas algo máis fáciles.

Sara e máis eu fomos as últimas en sair do aeroporto de Vigo a iso das 23.30 da noite.

Eu, personlmente, subín ao coche e sentín algo moi raro no peito. Algo así como vacío. Qué ía facer agora sen os meus nenos?? Chorei de novo no coche, pero polo menos, alguén perguntou se nos vemos mañá na praia. Mellor, xa os botaba de menos.

É así como acaba a aventura polas terras inglesas, por Peterborough. 21 días que pasan nun segundo. 21 días que quedan no recordo, nos vídeos de recopilacións que me fan chorar coma un bebé, nas pulseras que llevamos ou nas libretas que nos escribistedes.

Dixenvolo 23487039184 veces xa, pero esta é a despedida. Grazas. Un millón de veces grazas. Por todos e cada un dos días que pasamos alí. Polas risas e polas lágrimas. Polos vídeos nas vosas casas. Polas fotos da cea acompañada dunha cariña sorinte de ketchup. Polos momentos de lunch na catedral. Por todas a veces que escoitamos: “¿¿¿¿¿¿¿¿¿Podemos ir a Poundland?????????”. Por ser o mellor grupo polo que podería pedir. Por absolutamente todo.

Quérovos un montón!! Non os imaxinades canto!! Espero saber de todos vos o pronto.

A maior das apertas e bicos.

Lucía (la abuela llorona) e Sara (la de letras que no sabe contar cabezas). <3

Vivindo a nosa mellor vida en Cambridge!! (Peterborough)

Outro sábado, outra aventura. Esta vez… Cambridge!!!!

Como cada sábado, ás 8.30 da mañá quedamos todos na estación de tren de Peterborough e cando coñecemos a Joe, un novo monitor local, saímos cara a cidade de Cambridge. Nesta viaxe non puideron dormir xa que tivemos que facer transbordo.

Cando chegamos, Joe levounos baixo un inglés sol abrasador ata o museo Fitzwilliam, onde en dous grupos, percorremos todo o museo. Dende vaixela coreana ata estatuas do antigo Exipto.

É obvio que os museos non son a cousa favorita dun adolescente, pero aínda así, sorprendéronos e, polo menos, algúns deles, disfrutaron da saída.

Cando saímos, camiñamos por algunas das calles más bonitas de Cambridge, pasando por Trinity College o espazos moi remarcables de Cambridge dos cales Joe nos explicou a historia.

Levámonos ata un punto de encontro e tiveron tempo libre para comer e mercar cousas.

Despois, camiñamos ata o río Cam, onde faríamos punting, é decir, en grupos, subir a unha embarcación planiña e que un señor nos leve por todo o río como se de Venecia mismo faláramos.

Tras un bonitísimo paseo en barco, e unhas cantas duchas a salpicazos coa agua do río, camiñamos de volta á estación de tren para voltar a Peterborough, non sen antes parar a por unhas botellas de auga ben fresquiña, uns xeados e unha carreira ao baño.

Chegamos cansos pero contentos porque tiñamos unha cea de despedida todos xuntos, e esta vez, tamén coas monitoras.

Cando rematamos de comer, as monis demos un pequeno discurso agradecendo a estes repaces todos o momentos e sonrisas que non levamos para sempre e, como non, Lucía tiña que chorar e conseguiu facer chorar á maioría tamén.

Despedímonos e cada quen colleu o seu bus de volta a casa.

E ata aquí un dos días máis largos pero tamén dos máis bonitos esta viaxe.

LASER TAG EN PETERBOROUGH

O xoves 14 non tiñamos planeada esta actividade, pero foi unha das máis chulas sen dubida!!

Xantamos nun parque a dous minutos do lugar no que íamos pasar a tarde. Antes de ir, tiveron un partido de fútbol xuntos.

Cando xa era hora, recollemos todo e saímos cara os recreativos. Tivemos que esperar un pouco, pero por sorte, tiñan videoxogos no lugar e os nenos entretíñanse mentres agardábamos.

Unha vez puidemos entrar, puxeron uns chalecos do máis chulo, cunhas pistolas laser. (Aínda que houbo uns cantos que non sed eran de conta que a pistola podía sacarse do gancho.)

Xogamos catro partidas. Dous individuais, intentando eliminar a todos os oponentes, e outras dous en equipos, o equipo azul e o vermello. Alternamos o tipo de xogo para darlle máis gracia e estivo bastante divertido.

Ao principio estábamos un pouco perdidos, e non sabíamos como funcionaba moi ben, pero en canto lle colleron o tranquillo, eran imparables!

O chaleco falaba cada vez que era eliminado, para algúns (eu), había momentos que non calaba, xa que no momento no que revivía, alguén xa me matara de novo 🙁

Ía unha calor horrible, e bogando dentro, correndo para diante e atrás durante tanto tempo, saímos de alí mollados, pero bueno, no pasa nada porque o pasaron bomba e podíase ver nas súas cara, e con iso, qué máis da o resto.

PATINANDO SOBRE XEO!!! (Peterborough)

O martes 12 de tullo, de novo, da man de Lucas, fomos a patinar sobre xeo.

A calor que ía era tan forte que cando chegamos ao recinto, queríamos durmir no xeo un momentiño.

Unha vez alí, esperamos uns minutos ata que outro grupo entrase antes que no e despois puxeron os patíns, con moito trabalho, xa que o número de pé, en Reino Unido non é o mesmo que en España.

Dirixímonos ao meo e algúns, en canto puxeron un pe nel, quisieron dar a volta. A outra metade quixotismos sair cando se percatou de que non era como as pistas de Samil, cunha varanda para axudarse a dar voltas, pero contaban cos pingüíns dos nenos.

Empezaron a collerlle o tranquillo a iso de patinar e comenzaron a facer carreiras, competicións e xogos, e foi aí onde as caídas comenzaron. Había algún que no segundo no que se poñía en pé, caían de novo ao chan.

Acabaron cansos, coas meixelas vermellas cor carmín, feridas nos pés por non ter a vestimenta apropiada e unha, case volve sen perna despois de semellante trompazo que levou. Por sorte, todos están enteiros e ben.

Saímos e collemos o bus de volta á estación de buses e cada quen, colleou o seu para casa.

É así como remata unha das tardes más refrescantes ata agora.

A LONDRES OUTRA VEZ!!!! (Peterborough)

Este sábado marchamos a primeira hora da mañá a Londres outra vez. Aproveitando que a semana pasada non foi suficiente, esta vez visitamos novos sitios con máis calma e xogos que axudaban a coñecer a cidade.

Estivemos acompañados por Lucas, o monitor polo que todos están a suspirar. Él quedou con nos na estación de tren de Peterborough.

Collemos o tren a Londres pouco despois. Este deixounos en  Kin’s Cross, onde collemos o  tube que nos levou a Camden Town, un barrio moi alternativo e difrente do que veramos ata agora.

Unha vez alí, tiñamos unha tarea: conseguir atopar os 9 lugares ou monumentos para completar bingo. Os nenos tiveron moito tempo libre e, mentres cubrian dito bingo, aproveitaron para facer algo de shopping e mercar agasallos para os máis queridos.

Á 13.30 quedamos todos para ir ata Primrose Hill, a colina coas mellores vistas de toda a cidade.

Despois de comer e facer algunhas fotos, camiñamos un pouco máis por aquelas estreitas e enredadas rúas. Tomamos un xeado e camiñamos de novo ao metro para coller o tren que nos levaba de volta a Peterborough.

No tren, agasallamos ós gañadores de bingo e fixemos un pouco de karaoke grazas ao noso dj personal.

É así como remata a nosa visita á fermosa cidade de Londres.

Á bolera!!! (Peterborough 2022)

O xoves 7 de xullo, despois de xantar na catedral (coma sempre), Ben, un novo monitor, levounos en bus ata o destino.

A viaxe foi interesante canto menos. Peterborough entrando nunha ola de calor e Boris Johnson dimitindo… o bus estaba que botaba fume!!!

Cando chegamos, tivemos que camiñar durante 15 minutos xa que estes recreativos estaban un pouco afastados do centro urbano.

Hollywood Bowling sería o destino. Un espazo recreativo onde podías atopar dende a bolera, billar, máquinas de gancho ata xogos de arcade.

Fixemos catro equipos de sete e dividímonos nas respectivas pistas. Tiñamos dúas partidas cada equipo, e para algúns, o xogo estaba moi  loitado, pero para outros, como as monitoras, non había forma de remontar e fomos machacados dende o principio.

Cando as partidas remataron, o nenos dividíronse polos diferente postos de xogos da zona de arcade. Algúns trataban de coller un moneco ma máquina do gancho, outros xogaban ao hockey de aire e outros poñían en dubida as habilidades de conducción das monitoras mirandoas xogar ó Mario Kart.

Marchamos, e de camiño á parada dos bus o sol era abrasador e a espera foi longa, pero todos chegamos ben e cuns victoriosos nos bolos.

ESCAPE ROOM!!! Peterborough 2022

Este luns, despois de cantarlle parabéns para ti a unha das nenas, Karina guiounos ata o “Escape Room” onde fixemos grupos e tivemos unha hora para descifrar como saír da habitación na que nos atopábamos pechados.

O reloxo baixaba moi rápido e había moito estrés dentro da habitación pero todos os equipos fixérono súper ben.

Cando os 60 minutos remataran dous dos cinco equipos conseguiran saír.

Despois da celebración, gozamos de tempo libre, onde algúns aproveitaron para ir ao Primark, mentres outros daban un paseo ou tomban algo no centro da cidade.

Busca do tesouro!

O venres 1 de xullo coñecemos a Lucas, un dos monitores nativos que nos ía acompañar ata Stamford para xogar á busca do tesouro.

Cando chegamos, dividímonos en grupos e, cun mapa e pistas, camiñamos por toda a cidade.

Cada vez que descubrían unha das pistas que os achegaba ao tesouro, tiñan que facer unha foto, as cales formarían parte dunha competición xulgada polos monitores.

Os grupos coas tres mellores fotos recibirían unha bolsa de doces.

Foi unha busca bastante traballosa, e ningún dos equipos foi capaz de atopar a fortuna agochada, sen embargo, para aqueles que o tesouro era os cochazos que se atopaban na cidade de Stamford, triunfaron dende o primeiro momento.

Ó final, tivemos un moi bo día coñecendo a cidade de Samford con este divertido xogo.

Golfistas

O xoves, Karina levounos a Pitch and Putt Orton Meadows para xogar ao golf.

Collemos dous paus e bolas cada un, dividímonos en grupos e esparcímonos por todo o campo.

Cando comezamos, a maioría golpeaba o aire ou facía un buraco no chan. Algúns incluso perderon as bolas, pero a medida que o curso avanzaba, podíanse observar grandes melloras.

Un par de estudantes parecían dominar un pouco mellor o deporte, e cunhas técnicas un pouco (bastante) graciosas, axudaron aos compañeiros.

Cando este rematou, tiñamos 25 golfistas profesionais e 25 adolescentes cansos de correr polo campo, pero foi unha actividade que rompeu expectativas, xa que, ao principio eran remisos a xogar e hubo un par de caras longas cando se deron de conta de que non era mini golf, pero ó final, cando se lles preguntou se querían marchar antes, todos dixeron que non e xogaron ata o último momento. Xusto a tempo para saír correndo e coller o bus.

Unha catedral e un museo. Peterborough.

O mércores 29 foi o noso primero día de “turisteo” pola cidade.

Despois de un primer contacto coas profesoras na escola, dimos un paseo todos xuntos ata Stanley Recreation Park, onde xantamos todos baixo un sorprendente sol británico.

Deixamos repousar a comida e Karina, unha das nosas monitoras locais, levounos á catedral de Peterborough e ao museo de historia e arte da cidade. A primeira planta deste estaba dedicada ó equipo de futbol local e foi sen dúbida un atractivo para moitos deles.
Tras descubrir o resto de plantas, o grupo quedou divido entre aqueles que desexaban baixar de novo para ver a cosas de futbol e os que estaban “living” cos xogos interactivos que o museo proporcionaba.

Tras unha hora de tempo libre, onde moitos descubriron o seu amor incondicional pola tenda “Poundland”, voltamos ás estacións de tren e bus onde cada un tomou o seu transporte de volta a casa.

É así como rematan as nosas primeiras andanzas pola cidade de Peterborough.