Eastbourne – 1 & 2 October – First feelings

Martes día 1

Comezamos a nosa primeira xornada có desaiuno polo cal Good Morning Everybody!

Laura & Eva’s Breakfast

Foto de Laura

Esta semana a xornada comeza ás 8.45 nas instalacións de Baresford Annex (complexo deportivo) onde se levan a cabo as clases durante esta primeira semana. Por ser o primeiro día as novas familias de acollida son as responsables de acercarnos ao complexo deportivo.

Aquí temos a Alba que lle vai chocar as cinco a Marta por non estar facendo exercicio físico como está a sucedar nese trozo de zona verde, o campo de hockey herba onde un grupo de rapazas están a adestrar.

O grupo divídese en dous para as clases durante esta semana, un grupo recibe o nome de Cuckmere Haven e o outro Seven Sisters, Serena e Jonathan son os profesores. Os temas que trataron e tratarán serán variados e enfocados á parte máis práctica. Iso sí, sería interesante estar presente nas clases para coñecer como se desenvolven nelas, pero teredes que esperar á volta a Vigo para velos en acción que vós solten un speech (oratoria) en inglés ás familias.

Unha vez que rematan as clases da maña dirixíminos ao centro de Eastbourne para comprar a comida, o packed lunch ou aquilo que cada quen mellor considere. As opcións para comer son do maís variado… isto evidentemente non é verdade, todo aquel que coñeza á cultura británica sabeo, pero tranquilidade a esta idade as rapazas e os rapaces non se preocupan tanto por comer calidade, pero en tres semanas xa pedirán comida rica da casa.

Pola tarde demos comezo a nosa primeira actividade, a Walking Tour in Eastbourne, unha visita guiada por Eastbourne, demos comezo no centro de Eastbourne dirección á costa, concretamente á praia onde Nick amablemente lles pediu correr ata a auga para ver quen era o máis veloz, como non podía ser doutra maneira parte do grupo correu a toda presa para ser o/a primeiro/a en chegar, a outra tamén foi pero a averiguar que a praia aquí non é igual que en Samil nin arredores. And the winner is…

…Mateo

Seguidamente dirixímonos a Eastbourne Pier, ao periao, os cales aquí en Inglaterra son característicos pola súa construcción, plataformas sobre o mar onde actualmente ademáis de server para pasear teñen os tradiciónais espazos para tomarse algo e a zona de xogo. Se ben dispúñamos de pouco tempo no peirao a área recreativa absorbeu a atención das rapazas e rapaces. Un claro exemplo Uxía e Martina que grazas as gafas pasaron un rato de terror, e os que estábamos presentes de enretemento vendo o seu sufremento jajaja.

Para voltar ao centro voltamos por outro traxecto evidentemente para coñecer máis de Eastbourne, Nick levounos ata Wishtower hill para sacarnos unha foto de grupo có mar e o Eastbourne Pier no fondo.

Para finalizar voltamos ao punto de orixe, o centro de cidade onde Nick nos aclarou as paradas de autobus e o bus a coller para a volta ás casas respectivas.

A pregunta do millón de globos, cantos de vós nais e pais as vosas fillas e fillos faláronvos de Nick? Para aclarar Nick é o alter ego de Marcos, dito de outra maneira ten as mesmas funcións cá Marcos, só que é máis alto, fala mellor inglés, coñece mellor Eastbourne e as familias de acollida, iso sí non ten o pracer de deixar constancia das aventuras e desventuras do grupo, nin de enterarse de todos esas conversacións que non se producen en lingua inglesa entre elas, o sea o 99,1% do tempo. Parental advertisement sinto comunicar que non escoitei que ninguén tivese a intención de facerse ric@ e prexubilar á familia!

Mércores día 2

Primeiro día que collemos o transporte público para chegar a clase como persoas independentes, evidentemente non é tan fácil como parece pero é parte do proceso desta experiencia, pero nin tan mal. O resto da mañá dentro de catro paredes….

E é por iso que a mellor parte son as tardes, esta vez a actividade da tarde se levaba a cabo nas instalacións de Sovereign Centre, un centro no cal enfundámonos cás mellores galas para tomar un baño. O máis salientable desta piscina son as olas artificiais e o tobogán, nada máis polo que o tobogán cando abriu tiña cola, concretamente de 20 persoas, creo que xa vós podes imaxinar quenes eran, verdade?

Como vós podedes imaxinar non existen fotos desta tarde por razóns moi obvias, as rapazas non querían sair có pelo mollado (a mesma leria de sempre) e os rapaces que no seu contrato de imaxe teñen unha cláusula onde teñen que saír con six pack (ahí morreu o conto). Polo que habrá que conformarse coa foto de antes de entrar.

Sen máis aquí por hoxe.

Última hora antes de pechar o blog do día de hoxe Noa e Celia nos relatan polo grupo que están encantadas no seu novo fogar xogando cós nenos da casa, tanto que se lles vai o tempo voando.

 

Martes día 1

Comenzamos nuestra primera jornada con el desayuno pr el cual Good Morning Everybody!

Esta semana la jornada comienza a las 8.45 en las instalaciones de Baresford Annex (complejo deportivo) donde se llevan a cabo las clases durante esta primera semana. Por ser el primer día las familias nuevas de acogida son las responsables de acercarnos al complejo deportivo.

Aquí tenemos a Alba que le va a chocar as cinco a Marta por no estar haciendo ejercicio físico como está sucediendo en ese trozo de zona verde, el campo de hockey hierba donde un grupo de chicas está entrenando.

El grupo se divide en dos para las clases durante esta semana, un grupo recibe el nombre de Cuckmere Haven y el otro Seven Sisters, Serena y Jonathan son los profesores. Los temas que trataron y tratarán serán variados y enfocados a la parte más práctica. Eso sí, sería interesante estar presente en las clases para conocer como se desenvuelven en ella, pero tendréis que esperar a la vuelta a Vigo para verlos en acción que os suelten un speech (oratoria) en inglésa las familias.

Una vez que finalicen las clases de la mañana nos dirigimos al centro de Eastbourne para comprar la comida, el packed lunch o aquelo que cada quien mejor considere. Las opcione para comer son de lo mas variado… esto evidentemente non es verdad, todo aquel que conozca la cultura británicalo sabe, pero tranquilidad a esta edad las chicas y los chicos no se preocupan tanto por comer calidad,  pero en tres semanas ya pedirán comida rica de la casa.

Por la tarde dimos comiezo a nuestra primera actividad, Walking Tour in Eastbourne, una visita guiada por Eastbourne, dimos comienzo en el centro de Eastbourne dirección a la costa, concretamente a la praya donde Nick amablemente les pidió correr hasta el agua para ver quién era lo más veloz, como no podía ser de otra manera parte del grupo corrióa a toda prisa para ser el/la primeir@ en llegar, la otra también fue pero a averiguar que la praya aquí no é igual que en Samil ni en  alrededores. And the winner is…

Seguidamente nos dirigimos a Eastbourn Pier, al muelle, los cuáles aquí en Inglaterra son característicos por su construcción, plataformas sobre el mar donde actualmente además de servir para pasear tienen los tradicionales espacios para tomarse algo y la zona de juego. Si bien disponíamos de poco tiempoen el muelle la área recreativa absorbió la atención de las chicas y los chicos. Un claro ejemplo Uxía y Martina que gracias a las gafas pasaron un rato de terror, y los que estábamos presentes de enterramiento viendo su sufrimiento jajaja.

Para volver al centro volvimos por otro trayecto evidentemente para conocer mas de Eastbourne, Nick nos ha llevado hasta Wishtower hill para sacarnos una foto de grupo con el mar y el Eastbourne Pier de fondo.

Para finalizar volvimos al punto de origen, en el centro de la ciudad donde Nick nos aclaró las paradas de autobus y o bus a coger para la vuelta a las casas respectivas.

La pregunta del millón de globos, cuántos de vosotros madtes e padres vuestras hijas y vuestrso hijos os han hablado de Nick? Para aclarar Nick es el alterego de Marcos, dicho de otra manera tiene las mismas funciones que Marcos, solo que es más alto, habla mejor inglés, conoce mejor Eastbourne y a las familias de acogida, eso sí no tieneo el placer de deijar constancia de las aventuras y desventuras del grupo, ni de enterarse de todos esas conversacions que no se producen en lengua inglesa entre ellas, o sea o 99,1% del tiempo. Parental advertisement siento comunicar que no escuche que ninguna o ninguno tuviese la intención de hacerse rica/rico e prejubilar a la familia!

Miércoles día 2

Primer día que cogemos el transporte público para llegar a clase como personas independientes, evidentemente no es tan fácil como parece pero es parte del proceso de esta experiencia, pero ni tan mal. El resto de la mañana dentro de cuatro paredes….

Y es por eso que la mejor parte son as tardes, esta vez la actividad de la tarde se llevaba a cabo en las instalaciones de Sovereign Centre, un centro en el cuál nos enfundamos con las mejores galas para tomar un baño. Lo más salientable de esta piscina son las olas artificiales y el tobogán, nada más por lo que el tobogán cuando abrió tiña cola, concretamente de 20 personas, creo que ya vos podéis imaginar quemes eran, verdad?

Como os podéis imaginar no existen fotos de esta tarde por razones muy obvias, las chicas non querían sailir con el pelo mojado (la misma historia de siempre) e os rapaces que en su contrato de imagen tienen una cláusula donde tienen que salir con six pack (ahí acabó el cuento). Por lo que habrá que conformarse con la foto de antes de entrar.

Sin más aquí por hoy.

Última hora antes de cerrar el blog del día de hoy Noa y Celia nos relatan por el grupo que están encantadas en su nuevo hogar jugando con los niños de la casa, tanto que se les va el tempo volando.

Eastbourne – 30 September – Here we go!

Hello everybody!

Como xa sabemos oficialmente atopámos en terras inglesas, nos nosos novos fogares en Eastbourne.

Comentar que o blog ademáis de ser unha ferramenta para saber as nais e o pais do que están a desfrutar as rapazas e os rapaces desta experiencia, é un medio marabilloso de releer este blog dentro de 5 anos, 10 anos e/ou cando veñan os bisnetos de PILI ao programa (con outro padriño ou madriña que este non vai a durar toda a vida).

Falando do padriño Abel no aeroporto de Peinador apareceu para facerse a foto cós 5 grupos que saimos no día de onte, algunha deste grupo procurou achegarse a el na foto pero por algunha razón esa posición estaba solicitada. A realidade foi Abel que deixou que se colocaran todos os estudantes e colocouse el no centro (estou seguro que xa o tiña máis que preparado!)

 

Pero para fotos a foto xeral das rapazas e rapaces, todo un clásico no álbum de fotos, a foto de despedida para facer o contraste á volta por saber se en tres semanas perden cor na pel e/ou se os sudadoiros quedan máis frouxos.

 

 

Iso sí a foto máis importante de todas nais, pais, fillas e fillos xuntos. A separación de dúas xeracións por tres semanas, a independencia das rapazas e os rapaces!!!, a liberdade das nais e pais!!!

As incidencias comúns de todas as viaxes do PILI de rematar a maleta pola mañá, chegar con tempo ao aeroporto, coñecer ao monitor, despedirse da familia, e nesta viaxe sair con algo de retraso sobre a hora prevista queda en nada unha vez no aire.

Despois de dúas horas de vó aterrizamos na illa británica, no aeroporto de Stansted. Tocaba pasar control de pasaportes, recoller as maletas, e coller o bus que nos trouxo ao punto de encontro cás familias en Eastbourne. Hora de chegada antes do previsto, ás 20.20h hora local, o sea igual que nas Canarias, salvo o bo tempo.

servizo de descarga de maletas

Eva e Laura entrando no seu novo fogar

Cada quen cá súa nova familia e a desfrutar da indepenencia paterna, as ceas cedo, os desaiunos británicos, escaleiras estreitas, moquetas na casa… e a durmir. Light off.

 

Hello everybody!!

Como ya sabemos oficialmente nos encontramos en Tierra inglesas, en nuestros nuevos hogares en Eastbourne.

Comentar que el blog además de ser una herramienta para saber las madres y los padres de lo que están disfrutando las chicas y los chicas de esta experiencia, es un medio maravilloso de releer este blog dentro de 5 años, 10 años y/o cuando vengan los bisnietos de PILI al programa (con otro padrón o madrina que este no va a durar toda la vida).

Hablando del padrino Abel en el aeropuerto de Peinador apareció para hacerse la foto con los 5 grupos que salimos en el día de ayer, alguna de este grupo procuró acercarse a él en la foto pero por alguna razón esa posición estaba solicitada. La realidad fue Abel que dejó que se colocasen todos los estudiantes y colocarse en el centro (estoy seguro que lo tenía mas que preparado!)

Pero para fotos la foto general de las chicas y los chicos, todo un clásico en el álbum de fotos, la foto de despedida para hacer la foto de contraste a la vuelta por saber si en tres semanas pierden color de piel y/o si las sudaderas quedan más flojas.

Eso sí la foto más importante de todas madres, padres, hijas e hijos juntos. La separación de dos generaciones por tres semanas, la independencia de las chicas y los chicos!!!, la libertad de padres y madres!!!

Las incidencias comunes de todas las viajes del PILI de acabar la maleta por la mañana, llegar con tiempo al aereopuerto, conocer al monitor, despedirse de la familia y en este viaje salir con algo de retraso sobre la hora prevista queda en nada una vez en el aire.

Después de dos horas de vuelo aterrizamos en la isla británica, en el aeropuerto de Stansted. Tocaba pasar control de pasaportes, recoger maletas, y coger el bus que nos trajo al punto de encuentro con las familias en Eastbourne. Hora de llegada antes de lo previsto a las 20.20h hora local o sea igual que en las Canarias, salvo el buen tiempo.

Cada quien con su nueva familia y a disfrutar de la independencia paterna, las cenas tempranos, los desayunos británicos, escaleras estrechas, maquetas en la casa… y a dormir. Light off.

Eastbourne – UP – Presentación do monitor

Boas rapazas, rapaces e familia!

Son Marcos!

Querida xeración do 2009 esta vai a ser a miña quinta experiencia ao coidado das netas e dos netos de PILI e do padriño Abel (non hai nada como ter un padriño que manexe cash!).

A primeira vez que viaxei para este programa foi no 2018 e aquí sego. Xa sei o qué pensarán os estudantes?, buah que señor maior nos vai a tocar; e, en qué pensarán as nais e pais ? Ou ten un carro de paciencia ou está moi mal da cachola para aturar a tantos adolescnetes á vez.

Salvagardando pola diferencia de idade, as gafas, o bastón e algún detalle máis, un pouco Carl Fredricksen sí pode ser que sexa. Pero a pregunta do millón de globos é qué personalidade sacará o grupo a Marcos? O vello gruñón? Ou a persoa afable? O que sí ou sí son e serei o monitor metódico que lle gusta seguir unhas pautas, que se cumpran cás normas especialmente de bo comportamento.

To let you know in advance children… para aproveitar mellor a experiencia aproveitade para falar inglés o máximo que poidades cás novas amizades, familia de acollida, etc, inclusive conmigo.

O habitual é colgar unha foto do monitor para recoñecerlo no aeroporto, pero como os libros vou deixar que creades unha imaxe miña a partir desta presentación. Deixovós unha creación miña dun bautizo para que vos creades ou non a personaxe jajaja.

Para recoñecerme no aeroporto en vez de levar gravata de moño e como supoño que sabredes levarei a blue hoodie.

P.D. Podedes preguntarme calquer cousa, iso sí, como sei que o de conversar conmigo en inglés non vos vai a motivar… don’t be surprised that I answer you in English or even worst I could be deaf until you start speaking in English also.

Neath – 4 October – Bowling, a classic

Durante a mañá a carga de traballo foi desigual, os estudantes desafortunados ou afortunados según como se mire foron os de Year 10 xa que o alumnado do centro foi de excursión. Polo cal sí puideron pasar tempo no seu lugar favorito, a biblioteca.

Pola tarde tocaba todo un clásico entre as actividades do programa, a bolera.

Repartidos en dúas calles, cada un/ha deles/as foi disfrutando de cada tirada, aunque está claro que participar é o importante, sempre hai gañas de facer algún strike, pero por norma facer un semipleno tamén serve para alcanzar puntuación alta.

Aqueles afortunados en alcanzar 100 puntos ou máis foron:

Cristina, Almudena e Pablo. Parabéns!!!

Neath – 2 October – pum-pum-pum pum pum

Comeza a segunda semana desta experiencia, paradóxicamente é a primeira semana do horario xa que no centro alternan horario semana 1, horario semana 2.

A cuarta hora, debido a que algúnhas clases estaban con exámes, outros xa tiñan no horario “biblioteca” e aquelxs que non se atopan ben, máis cá unha biblioteca converteuse nunha gardería, uns que queren xogar e divertirse e outros que están desexosos de descansar, e todo elo nunha xerga propia.

Á tarde a actividade consistía nun paseo pola “Promenade walk”, debido ao mal tempo (choiva) adiantouse unha actividade, a da Láser zone. Resumido en poucas palabras, xogar as pistolítas. Dividíronse os grupos de Neath e o de Port Talbot a mitade., os asignados como número 1 e os asignados como número 2. Ben, despois dunhas pequenas indicacions comezan a xogar os asignados, có 1. Unha partida dura uns 15 minutos onde todxs xogan contra todxs, e o obxetivo esta claro acertar o máximo nxs demáis. Ao finalizar o primeiro grupo pasa o grupo número 2.

Aquí deixo os resultados.

Primeira partida grupo 1

1° Marcos

4° Pablo

5° Marina

9° Ana 14°

10 Carlota.

Primeira partida grupo 2

3° Almudema

8° Cristina

14° Betsy

16° Irene

Ámbolos grupos, o 1 e o. 2 puideron xogar outra rolda, nesta ocasión aproveitando a experiencia da rolda anterior. Os resultados foron parecidos.

Destacar os bos resultados de Marcos, 2° e de Almudema, 3°.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Agora

 

Neath – 30/9/2023 – Tiro ao arco e cetrería

Día de sudadera vermella do PILI Vigo, día de excursión.

Rhossilli Bay e Perriswood

Rhossilli Bay é unha zona da costa cunhas vistas impresionantes, espazo natural con alcantilado e praia. Dende a organización indicáronos ir soamente a praia. Cada un/ha do grupo aproveitou para sacarse fotos para as súas redes sociais.

Perriswood foi unha grata sorpresa. Alí disfrutouse primeiro da actividade de tiro con arco e a continuación puidemos desfrutar de ver, e soster na mán a cada unha das catro aves que nos mostraron, a primeira ave, unha cría de buho, espectacular ao ser a primeira, aínda así as seguintes aves (outro buho e falcóns) tamén mantiveron a atención de todxs. A mañá rematou con todxs no exterior facendo un gran círculo có outro grupo de Port Talbot onde desfrutamos a un dos falcóns voando en liberdade.

Espero que me disculpen pola calidade das fotos, o fotógrafo é igual de malo cá cámara do móbil, vai nun pack.

Neath – 29 September – Feel the waves

El aprendizaje de un idioma no solo consiste en escuchar canciones, ver series en versión original, sino en justamente lo que aquí se ha venido a vivir aquí, comunicarse  y escuchar a las personas de aquí, y porque no a poner la oreja en conversaciones ajenas en los tan habituales trayectos de autobús, es la mejor manera de trabajar la compresión oral. De ahí uno se puede enterar que las gaviotas de Swansea tienen la misma habilidad que las de Vigo, sin complejo alguno te sacan la comida de la mano en menos de un abrir y cerrar de ojos.

Lo más salientable de la mañana ha sido que a cuarta hora el grupo ha sido invitado a participar como jurado en un concurso a nivel internacional. Lo de internacional viene porque a todo el mundo le gusta comer y si es gratis mejor. Con motivo del Día Eurpoeo de las lenguas celebrado el pasado día 26, en el centro 10 chefs del propio centro se han expuesto a las miradas del jurado mientras preparaban sus Pancakes/crêpes aderezados con sirope, nata, fresa… a su gusto. El jurado para valorar cada uno de los pancakes participantes ha tenido que hacer el esfuerzo de comer con los ojos, el jurado de manera unánime ha concedido al pancake ganador al número 2, el preparado por Imogen.

Aquí tenemos a Almudena y a Marcos entregando el premio a Imogen, un libro de recetas. Esperemos que disfrute de este libro de recetas, más bien antes que después y traiga algún postre antes del regreso del grupo a Vigo.

Como una de las cosas más bonitas de la vida es compartir, lxs chicxs han decidido probar cada uno de los pancakes hechos por los chefes de Llangatwg. Todo muy rico!

Hoy el primer bus de los dos que tiene que coger el grupo para ir a las actividades de la tarde ha venido con el retraso suficiente como para ver como partía el segundo bus que había que coger, por lo cual hubo que esperar por otro bus para que nos llevase a la estación de buses de Swansea, dejando al grupo con poco tiempo libre antes del comienzo de la actividad de la tarde. Y para el grupo el tiempo libre es sagrado!!!

Hoy la actividad es el Waterpark en las instalaciones del LC2. Al agua se ha dicho, a divertirse. Las olas de la piscina que permiten saltarlas o ir a contracorriente, pero lo mejor sin duda, bajar por el tobogán montados en un hinchable en forma de donut Para relajarse también contaban con una zona pequeña con chorros subacuáticos, y en otra zona una cascada para relajarar el trapecio y hombros. La diversión ha estado asegurada!!

Como no hay fotos de la actividad otro bonus track del centro educativo.

Gimnasio

Campo para fútbol e rugby

Neath – 27 September – By foot? or in a buggi?

Nin a pé nin en coche de golf, a rutina do día comeza có bus, e outra vez estan a esperar por nos para ir no  mini bus ata a porta do centro escolar, a dispersarse para ir cada quén a súa aula a “resgistration”.

Hoxe o día diferente xa que algúns profestorxs tiñan organizadas unhas actividades especiais con grupos de idade máis curta, indistintamente ao ser o terceiro día van coñecendo mellor o centro e integrándose cada vez máis. Como actividade mais relevante para parte das rapazas/ e dos rapaces foi P.E. physical education), non é de sorprender, seguramente máis de un adults tamén iría encantado á clase de educación física antes de historia, xeografía ou matemáticas.

No segundo bús de volta para Swansea, un autóctono galés interesouse por saber que facía un grupo de españois en Gales en base ao tempo tan increiblemente malo que hai aquí según él, e o bo tempo en España.

Falando do tempo sí que choveu unha tromba de auga, afortunadamente foi antes de dar comezo a actividade de hoxe, “Indoor golf”.

O seu propio nome o indica golf no interior, así que pelotazos fortes poucos, máis ben coller o pao cun certo aprecio e precisión no golpeo (swing). Non hai gañadorxs nin vencidxs, xa que darlle ao pao de golf é máis sinxelo que abrir os libros de calquera das asignaturas que teñen no Cluny..

Despois de comprobar que os buratos son máis grandes cás pelotas (era obvio) deuse finalizada a actividade para coller o bús que leve a cada alumnx a súa casa. Non antes comprobaron se o buggi estaba de decoración ou se tiña algo de gasolina. Voltaron cómo virón cóas gañas de pasalo ben.

Bonus track

 

Edificio Old block

Un lateral do Old block dende o patio interior

Sala multiusos e a fondo nas cristaleiras, unha psicina

Neath – 25 September – Old school


Día de partida, día de aeroporto, toca madrugar para estar no aeroporto ás 6.30… parece que foi onte, pero é un presente para este grupo de estudantes do colexio Cluny en Swansea. Toca madrugar pero en vez de coller o avión toca estar ás 7.10 na estación de bus de Swansea, o cal significa que hai que coller outro autobús antes.

7:18

Na desesperación de non saber a ruta, o autobús que nos leva ao centro escolar sae ás 7.40 e así durante os días vindeiros de clase. A viaxe faise larga e máis cando un non sabe a onde vai, parada do bus en Neath (estación de bus) para continuarn 6 paradas máis no mesmo bus.

Unha vez que baixamos estanos esperando Miss Alison Ballantine a profesora de francés, que nos guía ata o centro, o cal non precisamente está cerca da parada máis ben lonxe (ou esa é a sensación do primeiro día), e mási cando caen dúas gotas de auga que mollan coma en Galicia, se ben menos fal que foron literalmente 2 minutos.

Vivamos como galegxs!!!

As clases comezan ás 9, pero os luns antes de comezar as clases xuntan ao alumnado do centro antes das clases para darlles unhas indicacións para a semana. E onde amáblementte o director aproveitou para dar a benvida ao grupo.

A primeira hora de clase consistiu en entregar horarios, repasar normas e unha ronda de recoñecemento do centro. E cá mesma a segunda hora viron os buddies para levar a cada un/ha de nós a clase correspondente. Nas clases coinciden ao menos 2 ou 3 do grupo ná mesma asignatura, deste xeito teñen unha cara familiar para preguntar e descifrar o que dín o profesorado e demáis estudantes.

Os días que hai actividades (luns, mércores e venres) pola tarde en vez de finalizar as clases ás 14.55, saltamos a última clase para chegar a tempo á actividade da tarde, polo que ás 13.55 finalizan a actividade escolar tendo que esperar un pouco para coller o bus pero desta vez a parada esta enfrente do centro escolar. En realidade toca coller dous buses para chegar á estación de buses de Swansea. O bo é que ás 15.20 estamos en Swansea e podremos contar sempre cunha media hora para despexar a cabeza e repoñer enerxía, por moito que pasen as edicións do PILI Vigo son da vella escola, aquela a cal a comida nunca lles chega.

As actividades das tardes se fan en conxunto có grupo de Port Talbot, os cales ao contrario veñen xusto de tempo para o comezo da actividade ás 4.

Directos ao Waterfront Museum, museo como dí Emma, a guía, que serve para coñecer a cidade de Swansea, Como cidade costeira hai unha zona dedicada aos medios de transporte marítimos, e outras zonas onde se representa outros medios de transporte, a industria, os deportes, as personaxes máis relevantes etc. Dependendo do punto de vista e da idade pois ata é interesante.

Alguén con gañas de conducir? Coidado !!! Conducir polo carril da esquerda.

Neath – 23 September – DIVA

23rd

Sábado de excursión, sábado de sudadeiras vermella (e azul).Quedamos ás 10.00 para dirixirnos a Saint Fagan en bus.

O grupo contou con  90 minutos para coñecer as instalacións de Saint Fagan pola súa conta. Tempo insuficiente para coñecer un espazo tan grande o cal conta cun museo o cal ningúen pisou. Dedicámonos a percorrer as instalacións exteriores, e dado que estiveron pola súa conta e que non me compartiron fotos súas terei que compartir algunha miña persoal. Intentarei defenir a Saint Fagan… pódese considerar un poboado con castelo, xardíns, capela, casiñas obradoiros etc ademáis do museo como dixen, aínda así é mellor que o busquedes en internet e preguntedes xs vosos fillxs para coñecer a súa versión das intalacións.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Cando atopei a algunhas do grupo case ao final da visita estaban montadas nos culumpios (infantís). Papás e mamás están crecendo!, pero cando ningúen as ve seguen tendo unha parte de nenxs pequenxs que intentan ocultar.

A seguinte visista foi a PRINCIPALITY stadium Cardiff. Estadio multiusos recordada por albergar a final da UEFA Champions league no 2017, ademáis xogarse partidos de fútbol e máis utilizado para os partidos de rugby, e tamén por recibir a estrelas internacionais da música durante as súas xiras musicais.

A visita polo estadio foi guiada, STEVE o guía impecable, un inglés claro é fácil de entender, ademáis de ameno. Entre as diferentes estancias que visitou o grupo, o momento estelar, os vistiarios, no cal Steve contounos a vida difícil que levan as estrelas internacionais durante as súas xiras internacionais, hotel 5*, aparcar diante da porta para ir ao traballo etc, seguro que máis de un tamén vivenciou dita situación jajaja. A anécdota de Steve centrouse nas exixencias feitas por Madonna no ano 2006 para ter o vestiario / camerino ao seu gusto… que se isto, que se o outro, que se así, que se asá… o total para nada. Chegou 4h e media tarde e foi directa ao escenario e despois do concerto directa ao hotel. DIVA.

A DIVA do grupo

No vestiario de rugby Primeira foto na que posan para a cámara voluntariamente OMG

A pesar de non poder visitar o terreo de xogo e as gradas por seguridade xa que están  a realizar obras no teito entre outras cousas, pasamos polo acceso ao terreo de xogo e estivemos na sala de prensa.

Algunha declaración da visita?

A pesar de estar programado pasar pola tenda do estadio (centrado no rugby) afortunadxs de que puideron pasar eses escasos 45 minutos para coñecer un pouco as rúas de Cardiff, sinónimo de ver tendas para a maioria.

Ao chegar de volta a Swansea ás 17h, contaron con tempo de libre disposición, traducción, aproveitaron o tempo ao seu gusto ata que tiveron que marchar a casa a cear.