Hola familias, aquí os vengo a contar nuestros dos primeros días:
El lunes fue un día de viaje y hasta las ochos y media no nos encontramos con las familias. El viaje no tuvo ninguna incidencia y la primera toma de contacto con las casas fue bien.
Al día siguiente nos encontramos a las 8:15 en Carfax Tower para coger todos juntos el bus al colegio. Coger el bus hasta Carfax fue un poco caótico para algunos pero a las 9:30 ya estábamos todos en la escuela para empezar la primera clase. En esta primera clase hablaron de la historia de Oxford. En mitad de la mañana tuvimos un descanso y a las 12:30 comimos. Después de comer seguimos con las sesiones de inglés y a las 2:30 cogimos un bus para ir al centro de la ciudad. En el tour nos cogió la lluvia y tuvimos que finalizar antes de tiempo la actividad. A las 4 les dejamos tiempo libre y a las 5 nos reunimos en Carfax Tower para coger el bus cada uno a sus casa.
Esta mañana ya nos hemos reunido en la entrada del colegio a las 8:45 para entrar a clase. Esta tarde iremos al museo Ashmolean.
Comenzamos la semana con lluvias y mucho viento, pero eso no puede con nosotros. ¡Es nuestra última semana aquí y hay que exprimirla al máximo!
El lunes, como el resto de días, hemos ido al King’s School ubicado en Ottery St Mary. Los chicos ya están cada vez más adaptados al instituto, tienen amigas y amigos nativos nuevos y se les nota más sueltos y a gusto. Y… ¡buenas noticias! Aunque cuesta madrugar, lo están haciendo muy bien, siguen siendo puntuales y el staff de Hello! Exmouth nos ha dado la enhorabuena por el comportamiento de los últimos días.
La actividad de este lunes fue visitar la Universidad de Exeter, ciudad que ya hemos visitado. El campus está algo alejado del centro pero es enorme y tiene todos los servicios que cualquier estudiante pudiera necesitar: cafeterías, tiendas, supermercados… No me sorprende que esta universidad sea famosa en todo el mundo, está en el top 10 de mejores universidades de Inglaterra, es pública y tiene una plantilla enorme de estudiantes extranjeros.
Para que me entendáis, esta universidad sería el equivalente a la Universidad de Salamanca en España, antigua, con mucha historia, pero a la vez modernizada y que acoge anualmente a muchísimos estudiantes de fuera. He de avisaros para que os vayáis preparando… a más de uno y una le ha gustado mucho esta universidad, así que… ¿Quién sabe? A lo mejor en un futuro alguno de vuestros hijos o hijas acaba estudiando aquí. Cuenta con diversos grados, másteres y doctorados diferentes, ¡desde luego tienes de dónde elegir! Como dato curioso, os cuento que la famosa y escritora J. K. Rowling, autora de Harry Potter, ¡estudió filología hispánica y francesa en esta misma universidad! ¡Y puede que alguno de vuestros hijos e hijas también sale a la fama algún día también!
Os dejo varias fotos de algunos de los edificios que visitamos:
La monitora Meg, de Hello! Exmouth, nos hizo un tour por todas las instalaciones, la verdad es que fue un paseo de lo más agradable porque el tiempo se comportó, y al ser un campus rodeado de zonas verdes, no sientes que estás en una universidad. Tiene un montón de áreas perfectas para relajarse o incluso estudiar al aire libre.
Una vez finalizado el tour y antes del tiempo libre, la monitora propuso un juego en el que, divididos por grupos, tenían que interactuar con algún estudiante de la universidad para entrevistarles y conseguir información de cómo es estudiar aquí y cómo es su vida universitaria. Los chicos y chicas pudieron practicar conversaciones reales y fue muy interesante. ¡Lo hicieron genial! Luego, en el tiempo libre, aprovecharon para comer algo, tomar bebidas calientes y descansar.
Nos volvimos a Exmouth en tren, que nos recibió lloviendo otra vez. ¡A ver qué tal mañana!
¡Y llegó el martes! Nos han organizado una clase de baile en el gimnasio de Exmouth.
Una monitora creó una coreografía para vuestros chicos y chicas, y la bailamos todos juntos. He de decir que este grupo se mueve muy bien (gracias a TikTok, seguro) así que memorizaron los pasos en seguida. Nos acompañó a la actividad Olivia, staff member de Hello! Exmouth.
Fue divertido, nos reímos un montón ¡y además hicimos ejercicio! Aquí os dejo varias fotos:
Hola a todos a esta la que será la última entrega del blog.
El jueves comienza un poco gris, pero parece que aguanta.
Las clases transcurren con normalidad, el último jueves ya ha comenzado. Al salir tenemos tiempo apra relajarnos y cenar antes de comenzar la fiesta de despedida.
Nos reunimos en el local de la puerta verde y disponemos unas mesas y sillas para cuando queramos sentarnos y tomar algún tentempié. La música comienza a sonar, Caitlin recibió nuestras sugerencias musicales y hay gran variedad sin duda. El ambiente se empieza a animar y con algunos temas nos venimos arriba, cosa que percibimos por el entusiasmo y buen hacer en las coreografías.
Cuando la fuesta termina, ayudamos a recoger y nos despedimos Caitlin, pues era la última actividad en la que estaría con nosotros.
El viernes comienza gris, parece que la tormenta que se acercaba, se lo está tomando con calma, cosa que a nosotros nos parece fenomenal. El viento ya es notable sin duda. Atendemos a a que es nuestra última mañana de clase, en la que se han sucedido muchas despedidas e incluso una pequeña fiesta de cumpleaños, pues Mauro cumple al día siguiente y en el colegio han querido celebrarlo también.
Al salir de clase, nos dirigimos a Foyle International pues nos van a dar los diplomas conforme hemos completado el programa de integración con éxito. Y con esto disponemos de un rato para hacer alguna última compra que nos haya quedado pendiente, pues el sábado saldremos pronto hacia Donegal.
El sábado la previsión no es muy buena, pero no podemos amilanarnos por un poco de lluvia en la previsión y nos reunimos en el Guildhall a las 9:15 y una vez todos allí, nos dirigimos al bus para emprender nuestra marcha. Tan solo diez minutos de marcha y entramos en el condado de Donegal lo que quiere decir que hemos cruzado la famosa frontera invisible.
Tan solo un rato más tarde llegamos a lo alto de Grianan of Aileach, un fuerte circular de piedra que se remonta al siglo VI y que fue excavado en el siglo XIX. Desde lo alto de él dicen que se pueden ver los cuatro condados en un dia despejado. Nosotros no tuvimos tanta suerte, pero las vistas son sin duda inmejorables. Aún así, parece que la lluvia nos perdonado.
Nos subimos en el autobús y ponemos rumbo a Dunree Head, donde se encuentran los vestigios de un fuerte con el mismo nombre que fue base militar de los británicos en el pasado y que ahora se pueden todavía ver los puestos de artillería que fueron usados para defenderlo durante le Primera Guerra Mundial. Damos un paseo por las rutas de los acantilados y contemplamos las vistas de Lough Swilly. Desde alguno de los puntos de observación se pueden ver a menudo delfines, orcas, marsopas y múltiples tipos de aves marinas. En las profundidades yace el SS Laurentic, que fue abatido posiblemente por un torpedo alemán y que a causa de ello murieron cientos de marineros británicos.
Dejamos el lugar y nos dirigimos a la cascada de Glenevin. Al llegar, aprovechamos para comer algo y después nos adentramos en la ruta. El paraje es fantástico y llegamos a la cascada, donde por supuesto nos hacemos varias instantáneas. Volvemos hasta el autobús y como aún disponemos de tiempo, nos acercamos a Buncrana, una pequeña localidad en la costa oeste del condado. Ahí disfrutamos de un rato de tiempo libre antes de volver hacia Derry. Una vez de vuelta nos queda tiempo para ir a nuestras casas a cenar o tomar algo por el centro para luego ponernos a preparar la maleta, pues al día siguiente será la vuelta a casa.
El domingo nos levantamos y nos preparamos para volver a casa, nos encontramos en el párking de Sainsbury, lugar al que llegamos la primera noche, y allí nos esperaba Heather y Caitlin junto con Frank para hacer nuestra despedida un poquito más emotiva si cabe. Nos montamos en el bus y pronto comienza a llover, como si la ciudad nos estuviera despidiendo con lágrimas.
Una vez llegado al aeropuerto internacional de Belfast, tenemos que esperar unos minutos y después facturamos. A pesar de los nervios de algunos, no tenemos problemas y acto seguido pasamos al control de seguridad para después esperar un rato hasta que nos indicasen la puerta de embarque del vuelo. Todo va según lo previsto y, cuando vamos a montar en el avión contemplamos el atardecer, otra señal de que nuestro viaje estaba llegando a su fin.
Una vez llegados a Oporto y después de recoger nuestros equipajes, esperamos impacientes a nuestros compañeros de viaje, los estudiantes del grupo de Dublín y nos montamos todos juntos en el bus, dando comienzo a la última parte del viaje. Después de unos noventa minutos, alcanzamos la ciudad olívica y nos reecontramos con nuestras familias finalmente dando por terminada nuestra aventura por tierras de Irlanda.
Y con esto terminamos el blog, no sin antes dar las gracias a todos los integrantes del grupo: Adrián, Antía, Carla, Cristina, Daniela, David, Greta, Javier, Jorge, Juan, Lara, Lucas, Malena, Marta, Mauro, Noa, Ramón, Raúl, Sara, Teo, Violeta y Xoel.
O punto neurálxico do grupo vai a ser a cafetería, onde nos entregaron os horarios destas dúas próximas semanas, e onde os buddiesviron a recollernos para ir con elas e eles a clase. Menos mal porque de pequeno o centro non ten nada, hai que adaptarse a tanto pasillo.
Aquí o sistema é diferente, temos dous horarios a seguir, esta semana toca seguir o horario B e a próxima o horario A, pero o mellor ou máis chamativo é que podremos desfrutar de novas asignaturas que en España non as temos.
Diría que non causamos un gran alboroto entre as e os estudantes nativos, Debido a que somos o segundo grupo do PILI en pasar por aquí nun breve periodo de tempo e que tamén hai un grupo pequeno de estudiantes colombianos, pois non recibimos a atencion que nos merecemos para ser o noso primeiro día. Por contra Barney, Izan e o outro sairon a relucir na conversa previa ao acceso á bolera. Seguro que mañá os nomes serán outros!
Acabo de decir bolera, así é, unha das actividades que non pode faltar en calquera dos destinos deste programa. 22 xogadores, 4 calles, e que todos somos moi bos a isto pero conforme pasan as tiradas cada quen vai mostrando o seu nivel. Habelas hainas, hainas quenes pediron a axuda das barreiras laterais, non pasa nada rapazas desta non poño nomes para non sinalar a ninguén para o resto da estancia no programa. Por contra aquí están la crème de la crème Martina Porrez, Mateo, Marta Domínguez, Nick and the MVP of the day Alba. Alba toda entusiasmada esperaba un premio, pero desta vez a mellor oferta que se lle puido ofrecer é aparecer no blog, ao cal a súa contestación é: “hombre a ver, hay premios mejores”.
Impresionante a foto de grupo
Alba a MVP cás amiguis
Martes día 8
A parte agradable no día de onte foi que as host families nos acercaron ao St Catherine’s College, hoxe xa voamos sós polo que é o primeiro día en transporte público, o cal nos deu máis de algún disgusto porque non daban pasado á hora que se supuña, así chegamos varias e varios polos pelos á hora acordada. Temos a sospeita que está dinámica será habitual.
Adaptándonos aos novos compañeiros e compañeiras, se ben algunha de nós xa lle botou o ollo a varios, os nomes creemos que non os ten claro nin ela, salvo un tal Joseph. Cando se decida xa estará de volta en Vigo pero bueno sigue con esa sorrisa que en Vigo tamén os habrá guapiños.
A actividade da tarde foi a visita ao Pevensey Caste ás aforas de Eastbourne. Se ben a visita podría ser ben curta tendo en conta que o castelo se encontra en ruinas… o proveedor local (ELAC) tiña organizado unha seríe de preguntas e requisitos a realizar, entre eles unhas fotos e un video, o sea que o que queira premio a esforzarse… a algúns custoulle arrincar pero parece que ao final todos cumpriron có propósito de dar feito cás tarefas propostas. A parella gañadora darase a coñecer o fin de semana, estamos a espera de que algunha parella máis nos envíe as respostas, fotos e o vídeo. Ata o momento hai uns cantos vídeos que merecen a pena velos, thumbs up (pulgares arriba) bravo polo esforzo, por contra tamén hai algunha parella que thumb down (pulgar abaixo). O seu sería compartir os videos, vós nais e pais que opiñades?
Foto de Nick Martina e Lucía o seu vídeo de thumbs up
Ao finalizar tivemos tempo de abondo na parada de autobús para darlle a Marcos varias momentos dignos do blog pero ahí se quedan.
Moitos de nós decidimos regresar ao centro de Eastbourne, Un exemplo do que realizaron algunhas no seu tempo libre…
Xonxa, Laura, Lucía e Eva
…mentras tanto algunhas outras foron atopadas in fraganti no Primark.
Mañá excursión de medio día a Hastings!!!
Luns día 7
E punto neurálgico do grupo va a ser la cafetería, donde nos entregaron los horarios de estas dos próximas semanas, y donde los buddiesvinieron a recogernos para ir con ellas y ellos a clase. Menos mal porque de pequeño el centro no tiene nada, hay que adaptarse a tanto pasillo.
Aquí el sistema es diferente, tenemos dos horarios a seguir, esta semana toca seguir el horario B y la próxima el horario A, pero lo mejor o mis llamativo es que podremos disfrutar de nuevas asignaturas que en España no las tenemos.
Diría que no causamos un gran alboroto entre las y los estudiantes nativos, Debido a que somos el segundo grupo do PILI en pasar por aquí en un breve periodo de tiempo y que también hay un grupo pequeño de estudiantes colombianos, pues no recibimos la atención que nos merecemos para ser nuestro primer día. Por contra Barney, Izan y el otro salieron a relucir en la conversación previa al acceso a la bolera. Seguro que mañana los nombres serán otros!
Acabo de decir bolera, así es, una de las actividades que no puede faltar en cualquiera de lo destinos de este programa. 22 jugadores, 4 calles, y que todos somos mui buenos a esto pero conforme pasan las tiradas cada quien va mostrando su nivel. Haberlas las hay, las hay que pidieron la ayuda de las barreras laterales, non pasa nada chicas de esta no pongo nombres para no señalar a nadie para el resto de la estancia en el programa. Por contra aquí están la crème de la crème Martina Porrez, Mateo, Marta Domínguez, Nick and the MVP of the day Alba. Alba toda entusiasmada esperaba un premio, pero de esta vez la mejor oferta que se le pudo ofrecer es aparecer en el blog, al cual su contestación es: “hombre a ver, hay premios mejores”.
Martes día 8
La parte agradable en el día de ayer fue que las hostfamilies nos acercaron al St Catherine’s College, hoy ya volamos solos por lo que es el primer día en transporte público, el cual nos dio mis de algún disgusto porque no daban pasado a la hora que se suponía, así llegamos varias y varios por los pelos a la hora acordada. Tenemos la sospecha que esta dinámica será habitual.
Adaptándonos a los nuevos compañeros y compañeras, si bien alguna de nosotros ya le echo ojo a varios, los nombres creemos que non los tiene claro ni ella, salvo un tal Joseph. Cando se decida ya estará de vuelta en Vigo pero bueno sigue con esa sonrisa que en Vigo también los habrá guapiños.
La actividad de la tarde fue la visita al Pevensey Caste a las afueras de Eastbourne. Si bien la visita podría ser bien corta teniendo en cuenta que el castillo se encuentra en ruinas… el proveedor local (ELAC) tenía organizado una serie de preguntas y requisitos a realizar, entre ellas unas fotos y un video, o sea que el que quiera premio a esforzarse… a algunos les costó arrancar pero parece que al final todos cumplieron con el propósito de dar hecho con las tareas propuestas. La pareja ganadora se dará a conocer el fin de semana, estamos a la espera de que alguna pareja más nos envíe las respuestas, fotos y el vídeo. Hasta el momento hay unos cuantos vídeos que merecen la pena verlos, thumbs up (pulgares arriba) bravo por el esfuerzo, por contra también hay alguna pareja que thumb down (pulgar abajo). Lo suyo sería compartir los videos, vosotros madres y padres que opináis?
Al finalizar tuvimos tiempo de sobra en la parada de autobús para darle a Marcos varias momentos dignos do blog pero ahí se quedan.
Muchos de nosotras/os decidimos regresar al centro de Eastbourne, Un ejemplo de lo que realizaron algunas en su tempo libre…
…mientras tanto algunas otras fueron encontradas in fraganti en el Primark.
DESAFORTUNADAMENT LOS/LAS CHICOS/AS SE FUERON A VISITAR PARTES DE LONDRES Y NO ME MANDARON NINGUNA FOTO. ASI QUE DISCULPAR. EL MIERCOLES MAS. THE KIDS ARE ALRIGHT!!!!!
Ola ola ola familias!!!! Hoxe vos traio un blog super mega especial i e que o capítulo de hoxe non vou ser eu quen volo conte, TROUXEN INVITADAS ESPECIAIS. HOXE CONTAN AS NOSAS AVENTURAS CLAUDIA, IRIA, NOELIA E SILVIA. Van ser elas as que escriban o blog jeje aínda que eu farei anotacións con esta tipografía e engadirei as fotiños, déixovos con elas!!
SÁBADO🤙🤙
Hoy en el campamento Kikiwaka llegó el día mas esperado ¡EL VIAJE A LONDRES!😱🤸
Después de media hora en tren 🚇 y un viaje en metro aparecimos en el Big Ben.
A primeira viaxe en metro de moitas!!
Muchas de nosotras no sabíamos lo que teníamos en frente, como Lía D. 🫣
Vimos el London Eye, y decidimos volver al Big Ben a hacernos una pequeña sesión de fotos, peeero entre la gente y un camión que estropeaba las fotos, la sesión no fue como esperábamos.😤😤😤
En realidade todas estaban saíndo guapísimas, xa vedes nas fotos, pero son unhas esaxeradas ajajaja
Después de ver la casa del ministro, que nadie quería ver🥱, (pero que era moi interesante!!) fuimos al St. James Park, estaba lleno de ardillas, a las cuales Alba y Carlota acosaron🐿️, también había patos, Silvia le asignó a cada pato un nombre🦆 y luego Iria se lo comió en la cena🤮🤮 (esa noche no cenamos), había cisnes, pelícanos…
Comimos, y nos dirigimos al Palacio Buckingham🏰, y nos dimos cuenta que estaba el rey porque la bandera estaba alzada.
Vigilando la puerta estaba un guardia💂♂️. Al principio pensábamos que no se iba a mover, pero al final hizo una pequeña caminata (un poco ridícula).
Después de que nos perdieran por Londres, llegamos Picadilly Circus, una zona con un montón de tiendas🛍️. Nos dejaron tiempo libre y aprovechamos para entrar en todas las tiendas de souvenirs y compramos un montón de regalitos para vosotros jugadores. (Tedes unha sorte…) Estaba muy cerca de ChinaTown⛩️, entramos y decidimos salir rápidamente, aunque era muy bonito todo, porque había mucha gente.
Tamén mercaron cousas para elas eh, mirade:
Por un lado, hubo gente que fue al Covent Garden, que es un mercadillo. Por nuestro lado, a Silvia le apeteció entrar en el Hard Rock Café, y tuvimos la suerte de encontrarnos la cabina de One Direction, Iria y Noelia se volvieron locas.
Fans totais
Después de pasear por las calles de Londres, entramos en Hamley’s, una tienda gigante de juguetes.🧸
En la planta de Harry Potter, un dependiente se escondió detras de una columna para darnos un par de sustos a cuales respondimos con nuestros gritos más agudos (salimos corriendo de la tienda).😨
Nos reunimos en el punto de quedada, cogimos el metro y el tren y nos volvimos a Letchworth.
Este día pasou algo especial i e que Lía, Iria e Claudia mercaron unhas flores para min. Non sei como foi que se lles ocorreu pero emocioneime un montón despois do día duro. Só levamos unha semana e xa as quero a morrer!!! 🩷🩷🩷🩷🩷
DOMINGO✨🌺
Hoy fuimos a Cambridge, y otra vez también estábamos muy emocionadas por ir😆. Volvimos a coger el tren, y nada más llegar fuimos al parque botánico de la universidad, dimos un paseo y allí vimos muchos tipos de plantas🌳🪷. También vimos unos peces que les hicieron la manicura a algunas de nosotras.
Manicurizadas!
Después nos acercamos a la tienda de souvenirs del parque (que todo estaba carísimo) y algunas volvieron a comprar regalos.🍄💐
Chámase Clavículo e é lindísimo!!
Mientras estábamos yendo a una tienda donde se veía como hacían el fudge en directo, paramos enfrente de una tienda de pan y nos quedamos embobadas viéndolo😋.
Fudge artesanal
Confirmamos que estaba rico porque mercaron anacos!
Por aquí en medio vimos moitos dos colleges (residencias) nos que viven as estudantes de Cambridge, menudos lujazos. Estas rapazas non o puxeron, non debeu interesarlles moito ajajaja Aínda que houbo dalgunha que me dixo que querería estudar alí
Luego fuimos al árbol del que se le calló la manzana a Newton 🌳y como justo nos habían puesto manzanas en la comida nos sacamos la foto con ellas a ver si a nosotras también se nos ocurría algo🍎.
Para comer volvimos a acabar en el McDonald’s🍔 (como siempre), después fuimos a un mercadillo y compramos (otra vez) más cosas.
También fuimos a una heladería 🍦que nos había recomendado una profesora en el internado: Jack’s Gelato. ¡ESTABA BUENÍSIMO!, además tenían un montón de sabores muy originales.
Para acabar el viaje nos llevaron a un centro comercial, pero allí tampoco hicimos mucho porque estábamos cansadas de tanto andar (y gastar) en el centro de Cambridge😫.
Pero el día no había acabado ahí, porque después de cojer el tren y volver a Letchworth NOS PUSIMOS A HACER TORTILLA ESPAÑOLA❗❗❗🇪🇦. Teníamos un muchísimas de ganas de hacer algo de comida española ya que la echamos mucho de menos. Nos pusimos manos a la obra (sobre todo Andrea💪) y nos quedó buenísima. Les dimos unos trozos a unas niñas del internado y después de comer solo un poco lo tiraron a la basura👹. (as pobres rapazas eran de China e o de comer tanta pataca… non lles cundía ajaja Pero houbo outras que a comeron súper encantadas)
LUNES🪩🎳
Después de un largo y muy aburrido (din isto pero tiveron clases chulaaas!!)día de clases🥱,
Retratadas
tocó hacer manualidades de Halloween para decorar un árbol🎃.
Un pouco creepy a obra de Lía ajajaja
Acabamos cantando karaoke 🎤(si es que se le puede llamar cantar) y muchas lo vivieron demasiado (Silvia, Carmen, Claudia, Carlota, Alba…), incluso algunas se dejaron la voz👩🎤.
Por si no fuera poco jugamos al dodgeball, un brilé inglés (en nuestra opinión se inventaron ellos el juego 😒). Podría decirse que nos volvimos un poco competitivas🆚, como Alba (la cual se volvió loca). Al final jugamos al brilé, que nos sabíamos mejor las reglas.
Conseguimos ponernos de acuerdo para escoger el disfraz de Halloween. Esto es sorpresa así que ya lo averiguaréis más tarde.
Esperamos que os hayan gustado las nuevas trobadoras. Nos vemos en el siguiente blog (aunque como este ninguno).😎
Continuará…🫢
E ata aquí estes días familias!!! Déixovos fotiñoooos por aquí.
En cambridge de sesión de fotos
No río que pasa por detrás dos college en Cambridge
Hoxe os rapaces tiveron clase de novo (non lles queda nada…) así que as 9:30 tocaba estar xa no colexio. Xa están collendo soltura co tema dos autobuses así que todos chegaron super puntuais. Estiveron en St. Kevin’s Community College ata a 13:00.
Ao saír puxemos rumbo a Liffey Valley, un centro comercial enorme que hai preto do colexio e que creo que se vai a converter no lugar de quedada de referencia 🙂 Alí tiveron tempo para comer os sandwiches que lles preparan as host families e as 14:00 veu a buscarnos Pauline para ir ao Castelo de Drimnagh.
A dicir verdade, o castelo non era moi grande pero creo que lles gustou moito, sobre todo os xardíns, incluso algúns colleron mazás para probar (nunha das fotos podedes ver a Xabi e a Ares coméndoas), outros xogaron ao escondite e fixeron algunha que outra sesión de fotos. Estivemos unhas dúas horas por alí e despois, como non, de volta a Liffey Valley para desfrutar do seu free time.
Que ganas teño de mañá para velos bailar na Irish Dance Class!!
Xa vos conterei que tal hehe.
Hola!
Hoy los chicos tuvieron clase de nuevo (no les queda nada…) así que a las 9:30 les tocaba estar ya en el cole. Ya están cogiendo soltura con el tema de los autobuses así que hoy llegaron super puntuales. Estuvieron en St. Kevin’s Community College hasta la 13:00.
Al salir nos fuimos a Liffey Valley, un centro comercial enorme que hay cerca del colegio y que creo que va a ser nuestro lugar de quedada de referencia 🙂 Allí tuvieron tiempo para comer los sandwiches que les preparan las host families y a las 14:00 vino Pauline a buscarnos para ir al Castillo de Drimnagh.
A decir verdad, el castillo no era muy grande pero creo que les gustó mucho, sobre todo los jardines, algunos incluso cogieron manzanas para probar (en una de las fotos podéis ver a Xabi y a Ares comiéndolas), otros jugaron al escondite e hiceron alguna que otra sesión de fotos. Estuvimos unas dos horas por allí y después, como no, de vuelta a Liffey Valley para disfrutar de su free time.
¡¡Qué ganas tengo de mañana para verlos bailar en la Irish Dance Class!!
Me presento, soy Claudia, tengo 23 años y tengo una gran pasión por las lenguas, especialmente por el inglés. Estudié Traducción e Interpretación, y desde siempre he soñado con trabajar en un ambiente internacional. ¡No hay nada que me guste más que conectar con personas de diferentes culturas!
Desde hace tres años, tengo el curso de monitora de ocio y tiempo libre, y he tenido la fortuna de trabajar con niños y niñas de 6 a 18 años. Por mi experiencia estoy convencida de que la diversión es clave para el aprendizaje, así que siempre busco crear un ambiente comunicativo, donde cada uno pueda expresarse y ser escuchado.
Estoy encantada de conoceros y muy emocionada por la oportunidad de acompañar a vuestros hijos en esta estancia en el extranjero. Mi objetivo es que cada uno de ellos no solo se divierta y haga nuevos amigos, sino que también aprenda sobre las diferencias culturales que enriquecen nuestras vidas. Quiero que vivan momentos inolvidables y que, al llegar el momento de regresar a casa, les cueste.
El SABADO FUIMOS AL CENTRO DE LONDRES.WESTMINSTER,TRAFALGAR SQUARE, BUCKINGHAM PALACE ETC ETC. Y TAMBIEN ESTUVIMOS EN EL MUSEO DE NATURAL HISTORY. DESPUES A PICADILLY CIRCUS Y LEICESTER SQUARE.